Ang Pilit na Pag-abot sa Mataas na Kalangitan.

Talon.

2011-09-19T18:04:00.002+08:00

Unti-unti akong nilalamon ng aking sarili.

Nilulunod ako ng aking mga tula, ng aking mga salita.

Walang tigil na naglalakad ngunit walang kalsada.

Walang humpay na umiikot ang mundo, wala namang patutunghuhan.

Naghahari ang dilim, bumubulusok ang mga ulap.

Bumubuhos ang ulan.

Mabigat, masakit.

Ang bawat patak. Ang loob.

Tanaw ko ang buong siyudad.

Tanaw ko pareho ang kaniyang babaw at kaniyang lalim.

Talon.

Wala na akong maintindihan.

Wala na akong maramdaman.

Atin ang Gabi

2011-04-14T21:59:00.002+08:00

Hawiin natin ang ulap,

Lusubin natin ang sangkalangitan;

Bigkasin mo ang bawat salita,

Sambitin ang bawat dinarama;

Abutin ng mga kamay ang kawalan,

Lasapin ang walang hanggan;

Damahin ang bawat ponema,

Makinig sa daloy ng musika;

Hubarin ang katauhan,

At humandusay sa damuhan;

Gawing atin ang gabi,

Atin ang atin magpakailanman.

Maya't Maya

2011-02-20T11:01:00.002+08:00

Maya't maya

Ika'y malulunod nang muli

Sa iyong pag-aakala,

Sa iyong mataas na paniniwala,

Na ika'y lubos na nag-iisa.

Maya't maya

Ika'y walang ibang maririnig,

Hindi ni isang pintig

Ng iyong pusong nagsusumamo,

Nagsusumigaw,

Na sana'y pakawalan mo na ito.

Maya't maya

Ika'y mabubulag,

Walang makikita kahit repleksyon ng sarili,

Dahil sa maskarang gayak

Ay sadyang nakakubli,

Ang buong buo at napakalinaw

Na katotohanan.

Maya't maya

Wala ka nang maisasambit,

Maisisigaw,

Sapagkat inubos na ng iyong poot

Ang tamis ng boses na siyang

Pinakaiingatan.

Maya't maya

Ika'y walang mararamdaman,

Kahit saktan mo pa ng

Paulit-ulit

Ang sarili ay wala ring

magagawa.

Maya't maya

Ika'y maglalaho.

Ang Unang Pagtatapos.

2011-01-30T22:58:00.002+08:00

Hindi kita matingnan sa mata.

Sa bawat pagtawag mo sa aking pangalan,

Kahit kaharap lamang kita,

Kahit magkadikit lang ang dibdib nating dalawa,

Hindi kita kayang titigan.

Niyakap mo na lang ako.

Hindi bale nang hindi ako makasagot,

Hindi bale nang hindi ako makatingin,

Basta ba't nakatayo lamang tayo rito,

At hinagkan mo ako.

Rumagasa ang iyong mga luha.

Sa mainit mong yakap sa akin

Ay siyang mainit ring pumatak,

Unti-unti at padaloy-daloy,

Umiyak ka.

"Carlo."

Sambit mo.

Naramdaman ko ang lamig ng iyong mga kamay

Kasabay ng lamig na nangingibabaw sa aking puso.

Nakatulala ako sa malayo

Habang ika'y titig na titig sa akin.

Hindi kita matingnan sa mata.

Alaala.

2010-12-31T20:39:00.003+08:00

Sa kanyang muling pagpindot sa mga letrang nakalapat sa mga itim na kwadradong nakadikit sa kanyang kinalalagyan, muli't muling nanunumbalik ang mga alaala ng nakaraang tila saglit niyang nakalimutan, mga alaalang sa matitingkad na kulay nananakot, nambibigla, mga alaalang nais siyang dalhin pabalik sa panahon nitong masalimuot, mapait, mahapdi.
Mga alaala, oo, mga alaalang akala'y naibaon na sa limot, mga masasamang pangyayaring naidulot o idinulot, mga dating nagkukubli lamang ay siyang nagsilitawan at ngayo'y nanghahamak sa kanya.
Mga alaala lamang, oo, ngunit ang muling panunumbalik ng mga ito'y waring pilit siyang idinadala, kinukuha ang kanyang mga kamay at kinakaladkad siya sa kanyang huling hantungan, sa kanyang huling pagkakalagyan.

Abo, lupa, apoy.
Mga alaalang akala'y naibaon na sa limot, sila pa ang siyang nanghamak sa kanya't nagbaon sa kanya sa lupa, sa kanyang huling kamatayan.

[Wakang titulo]

2010-11-15T00:05:00.002+08:00

"E kung sabihin kong -"

Agad kong binura ang nai-type kong mensahe na ipapadala dapat kay Carlo. Sadyang palakas ng palakas ang bawat tibok ng aking puso, ang aking mga kamay ay namimintig, nanlalamig ako sa kakaibang pawis na inilalabas ng aking balat. Kaya ko bang sabihin sa kanya? Ano naman kayang ire-reply ng mokong?

"Tol, -"

Nokia tune. Carlo calling. Answer. Reject. REJECT.

Putang ina. Bakit tumatawag si Carlo?

Nokia tune. Carlo calling. Answer. Reject. REJECT.

Nokia tune. Carlo calling. Answer. Reject. ANSWER.

"'Tang ina mo naman Lorenzo, ba't ayaw mong sagutin?! Ano bang problema mo 'tol?" Sigaw niya sa phone. E ano ba ang problema ko?

"'Tol, sorry kung niligawan ko si Maya. E hindi mo naman sinasabi sa 'kin na gusto mo siya e!" Dagdag pa niya.

"Gago. Hindi kasi gano'n e." Sabi ko naman.

"E ano?" Tanong niya. Hirap akong buuin sa mga nabibigkas na salita ang aking gustong sabihin. Tila ayaw lumabas sa lalamunan ko ng pangungusap.

"Tol, ano? Putang ina naman sagutin mo ako!"

"Carlo gusto kita." Sabi ko.

"PUTANG INA. Anong sabi mo?" Malutong na dumagundong sa aking tenga ang kanyang pagmumura.

"Sabi ko, gusto kita." Bigkas ko naman ng marahan.

"Putang ina."

"Putang ina mo rin, pare."

"Putang -"

Call ended. Duration: 0:47

Plorera.

2010-10-20T00:39:00.002+08:00

Pagbaba niya mula sa kanyang kotseng dilaw ay agad siyang sinalubong ng malalakas na tahol ng limang hindi pamilyar na mga aso, pare-parehong maliliit, mabalahibo, mapuputi, na nagpupumilit lumabas sa gate upang kilatisin ang bisita. Pinisil niyang maiigi ang matigas na pindutan ng door bell. Sa isang kisapmata natanaw niya ang anyo ng isang babae, marahil nasa hantungan na ng pagiging kuwarenta, na nagmamadaling pumunta sa gate.

Ang kanyang ina.

Napansin niyang hawak-hawak ng kanyang ina ang isang plorera, asul na porselana, maliit, may karumihan ng kaunti, kasama ng isang maruming pamunas na telang hindi mo akalain na kulay puti.

Bumuhos ang mga luha.

Pagtila.

2010-10-09T04:48:00.003+08:00

Lilipas rin ang mga araw

Na ang mga luha

Na siyang dumadaloy sa

Mga matang madidilim,

Matang puno ng lihim,

Ay matutuyo,

Mawawala.

Lilipas rin ang mga araw

Na ang delubyo,

Ang masamang panaginip,

Na ayaw tumigil

Sa pagkaripas

Sa loob ng imahinasyon,

Ay matatapos,

Mawawala.

Lilipas rin ang mga araw

Na ika'y maglalaho,

Matutuyo,

Mawawala.

Titila rin ang ulan.

Sa madilim na sulok ng madaling araw.

2010-09-20T01:13:00.006+08:00

Ang tanging liwanag na sa kanya'y bumabalot,

Siyang kawalan ay kaniyang pinagmamasdan;

Tinatanaw ang nililikhang usok sa hangin.

Sa maruming sulok ang hatinggabi'y kanyang ipinaabot,

Sigàng kahel ay sadyang hinahayaan;

Ang tanging liwanag na sa kanya'y bumabalot.

Unti-unting inalala ang mga sandaling ikinalimot,

Ang pagdurusang sa kanya'y naglalaman;

Tinatanaw ang nililikhang usok sa hangin.

Mga sandaling sa kanya'y muling bumabangungot,

Akala'y sa kadiliman siya'y may mapagtatakasan;

Ang tanging liwanag na sa kanya'y bumabalot.

Ang nasawing puso'y pilit kinakalikot,

Kung may puwang pang kaligayaha'y maaaring mapagsidlan;

Tinatanaw ang nililikhang usok sa hangin.

Mga upos ng sigarilyo'y sa kamay inihakot,

Ipinunas sa mga pisnging pinagluluhaan;

Ang tanging liwanag sa kanya'y bumabalot.

Tinatanaw ang nililikhang usok sa hangin.

Hanggang sa muling pagsikat ng araw.

2010-08-16T02:05:00.002+08:00

Lagi't lagi na lamang tayong

nahihirapan,

nasasaktan,

nabibigo,

napapagod.

Lagi't lagi na lamang tayong

nagrereklamo,

naghahangad,

naghahanap,

nagtatanong.

Lagi't lagi na lamang tayong

nagtataka,

napapatanto,

nalulumo,

nalulunod.

Ngunit ngayon, sa ating pagsasama,

lagi't lagi na tayong magiging

masaya,

kakayanin ang bawat pagsubok ng isa't isa,

aabangan ang bawat bagong umaga.

Sana.

Marahil tayo'y magkasawaan din at humantong pa sa isang tahimik na pagsara ng ating aklat,

ngunit bago man dumating ang nakapanlulugmok na sandaling iyon,

magkatabi nating lalasapin ang lalim ng gabi, hanggang sa muling pagsikat ng araw.

Mahal na mahal kita.

Dingding.

2010-07-24T02:26:00.002+08:00

Isa akong dingding.

Isang haligi na kahit anong punto de vista mo man tingnan, ganoon pa rin. Isang dingding.

Isa lamang akong sagabal, isang malaking harang.

Isa lamang akong balakid, sumpa sa iyong kinaroroonan at tampalasang pipigil sa iyo na makarating sa iyong nais paroonan.

Isa lamang akong haligi, blankong blanko.

Hindi mo kilala, pwede mong kausapin, pagalit man o kung ano.

Maaari mong buhusan ng sama ng loob sapagkat wala kang makikitang reaksyon mula rito.

Maaari mong buhusan ng galit, suntukin, sigawan, hampasin, kahit ano.

Hindi naman siguro ako mababali, matatanggal, guguho.

Wala naman dapat akong damdamin e.

Kapag lahat na lamang ng bagay..

2010-06-11T23:36:00.002+08:00

Paminsan-minsan ay nakakabahala ang mga panahong wala akong ginagawa.

Ngunit may karapatan ba akong magreklamo?

Unang linggo pa lamang ng pasukan ay tinambakan na ako ng mga araw-araw na pulong, mga babasahing kailangan para sa diskusyon sa klase, mga pag-aabala ng mga kataas-taasan sa mga nasalihang mga organisasyon, mga nakakalulang responsibilidad na, inaamin kong lubos, hindi ko man sigurado kung kaya ko ngang gampanan. Nakakalula.

Subalit sadyang nananadya ang kapalaran at nasunog ang parte ng Chemistry Pavilion na siyang nagpakawala ng mga kemikal na maaaring makakitil ng mga buhay ng mga estudyante, guro, kawani, o sino pa mang mapapadaan malapit sa kumpol ng mga gusali ng Palma Hall at ng mga pavilions ng Biology, Physics, at Chemistry. Ito na ang nagbigay sa akin ng isang kakaibang pagkakataon na gawin ng maayos ang lahat ng mga naatasan akong gawin bago pa man dumating ang isang bagong mahirap na linggo. Ito na, hawak ko na ang lahat ng oras na kailangan ko, ngunit narito lamang ako sa aking kama na nakadapa at nagsusulat ng lathalaing ito.

Aba, tila hindi sapat ang oras na nakatitig na sa aking mga mata upang magawa ang lahat ng aking dapat gawin. Nakakalimutan ko rin matapos ang ilang oras ng pagtutunganga ang orihinal kong planong gawin. Hindi ko na maalala kung kailan ang mga pasahan, kung ano ang mga gagawin, kung ilan ang problema. Ang hirap ng wala sa tamang pag-oorganisa ng sarili.

Kaya nga nakakabahala ang walang ginagawa.

Hay. Kapag lahat na lamang ng bagay ay ganito.

Talim.

2010-05-16T01:29:00.004+08:00

Kung sa bawat paglingap ng iyong mga kamay sa aking dibdib,

Kung sa bawat pagkapit mo sa aking buhok,

Kung sa bawat pagtitig mo sa aking mga mata,

Kung sa bawat pagdampi ng labi mo sa aking bibig,

Kung sa bawat pagbanggit mo ng pangalan ko

Ay siya pa rin naman ang laman ng utak mo,

Habang pinapaniwala mo akong mahal mo ako,

Habang pinipilit mo ang sarili mong ipatakbo ang ilusyong ito.

Hanggang kailan pa ba kayo maghihintayan?

2010-04-24T00:10:00.003+08:00

Hanggang kailan pa ba kayo maghihintayan?

Tila kayo'y mga hibang na nag-iiwasan, nagsasakitan, nagsasamaan ng loob.

Ngunit sa huli'y alam na alam niyong gustong gusto niyo talaga ang isa't isa.

Hanggang kailan pa ba kayo maghihintayan?

Naiinip na ang oras sa inyong matagal na pagitigil, paglayo.

Pag-ikot ng mundo'y unti-unting nagmamadali para lamang magtagumpay ang pagiging kayo.

Hanggang kailan pa ba kayo maghihintayan?

Alam niyo naman na gustong gusto niyo ang isa' isa, yakapin, halikan, mahalin.

Ngunit hindi niyo nga pala batid ang inyong nararamdaman.

Hanggang kailan pa ba kayo maghihintayan?

Tila kayo'y mga hibang na nag-iiwasan, nagsasakitan, at nagsasamaan ng loob.

Hindi na nga nakapagtataka, nagpapanggap lamang kayong hindi kilala ang isa't isa.

Hanggang kailan pa nga ba?

Gusto niyong tapusin na, tigilan na, magkalimutan na lamang.

Ngunit sa huli'y alam na alam niyong gustong gusto niyo talaga ang isa't isa.

Mortuaryo. [Monologue]

2010-03-10T01:08:00.003+08:00

Naisulat naman natin ang ating huling pahina, hindi ba?

Hindi ba't inilatag na natin sa walang kamalay-malay na papel na iyon ang ating huling salita?

Nasaan na ang aklat na ating isinabuhay?

Nasaan na ang aklat, nais ko itong mabasang muli!

Nais kong isaalaala nang makailang ulit pa ang ating pagsasama.

Nasaan na ito, sabihin mo!

Nais ko itong makita, mahagkan, halik-halikan bawat titik na ating isinahugis gamit ang iyong pluma.

Oo!

Ang iyong plumang itinusok mo pa sa iyong braso para magkaro'n ng tinta, tinta na siyang sagisag ng iyong buhay, ng iyong pagkatao.

Hindi ba't naisunog ko na rin ang plumang iyon?

Bakit ay buong buo ko pa itong naaalala, nakikita sa aking isipan?

Diyos ko, hindi ako makapaniwala!

Hawak mo sa iyong mga kamay ang plumang aking itinutukoy, at sa dulo nito'y umaagos pa rin ang iyong dugo.

Naririto ka ngayon sa harap ko!

Hindi ba't patay ka na?

Sigurado ako do'n!

Matapos nating ipahid ang huling tinta ay itinulak kita papalayo sa akin at inihagos patusok sa iyo ang iyong pluma!

Kitang-kita ko iyon, malinaw pa sa aking alaala, na dumiin ito sa gitna ng iyong leeg na siya namang naglabas ng marami pang dugo, maraming marami!

Patay ka na!

Huwag mo na akong takutin pa!

Lubayan mo na ako kung maaari, ayaw ko nang magambala pa ng iyong presensiya, kahit ika'y patay na!

Apoy?

Bakit ka nagpapasimula ng apoy?

Anong gagawin mo?

Teka, 'wag mong sabihing...

'Yan ang ating aklat!

Akin na, dali!

Ibigay mo sa akin ang aklat na iyan ngayon din upang mapawi ang aking pag-iisa!

Isinasamo ko, hayaan mo akong maalalang muli ang ating pag-iisa!

Nagmamakaawa ako, kung hindi mo man ipapaubaya sa akin ang librong iyan ay itapon mo na sa ginawa mong malaking apoy at ako'y magpapadala dito, kasama ng aking nag-aalab na damdamin!

(Maitatapon ang aklat sa apoy at ang nagsasalita'y agad namang tumakbo patungo rito, at siya nang tuluyang nasunog.)

Pagtigil.

2010-03-02T19:40:00.002+08:00

Tila buong buwan ng Pebrero ay wala akong nailathala, hindi ako naging produktibo. Kasi naman, labis akong ginambala ng aking buhay eskwelahan kung saan maya't maya'y may term paper na ihahabol, pagsubok na paghahandaan, mga eksamen na pagpo-problemahan. Isama na rin diyan ang walang humpay na mga kautusan mula sa mga ka-org ukol sa mga pinapagawa na kailangang ipasa at sa mga pagpapaalala sa mga bagay na dapat ipahiram at mga aktibidades na kailangang daluhan. Gayon na rin sa dormitoryo, kung saan walang humpay rin akong pinapagawa ng mga poster at kung anu-ano pa. Ang daming pinapagawa. Ang daming kailangang gawin. Ang daming gustong gawin. Sa buong buwan na iyon ay halos wala na akong panahon para sa kung ano mang minimithi ng sarili.

Tumigil saglit ang pagtrabaho ng aking utak ukol sa mga bagay na siya talagang gusto ko. Pakiramdam ko'y bumaba ang aking pagkamalikhain at humina ang aking pagkahumaling sa pagbili ng mga damit. At higit pa riyan, laging hindi ko alam kung ano ang dapat gawin. Kumbaga'y nasisira na ang aking nakasanayang sarili at tuluyan nang napupunta sa isang sariling laging pagod, nahihirapan, at kung saan ang pagkain at pagtulog ay hindi na kaluguran ngunit tulad ng iba'y siya na ring mga responsibilidad na kailangang gampanan. Pakiramdam ko, parang hindi ako nabubuhay. O kung nabubuhay man, hindi para sa sarili ko, ngunit para sa aking kaligtasan. Ang hirap.

Kung sana kasing dali lang ito ng pagpapahinga at paggawa sa mga bagay na gustong gusto naman. Ngunit hindi. Iba talaga e.

Tatlong tao.

2010-01-27T22:53:00.003+08:00

Hindi kita gusto ngunit labis akong naiinis kapag ganito.

Yung tipong mayroong bagay na hindi mo nais ipaalam na alam naman ng karamihan.

Nakakaistorbo. Nakakairita.

Halata naman e. Sana sinabi mo na lang. Kapag nasabi mo na, wala naman siguro akong pakialam dun.

Ngunit hindi ko lubos maintindihan kung bakit ayaw mong ipaalam sa akin. Wala naman iyong kinalaman sa akin e.

Ang hirap. Ang hirap mong intindihin.

Hindi naman sa may gusto ako sayo ngunit unti-unti na kasi akong nawiwili.

Tila ba'y sa isang mabilis na sandali'y pakiramdam ko'y katabi ko ang isang matagal nang matalik na kaibigan.

Tila ba'y matagal na tayong magkakilala sa bawat saglit na tayo'y magkadikit, sapat na ang katahimikan.

Sabik na sabik akong ikaw ay yakapin, pero siguradong maninibago ka.

Mukha kasing hindi tama.

Ngunit hindi. Hindi ka naman isang ilusyong kailangan ko na namang buhayin e.

Kaso nga lang, kapag kasama kita, naaawa ako sa sarili ko. Pakiramdam ko'y pinagkaitan ako ng matalik na kaibigan, ng pagkakaibigang tiyak na walang iwanan.

Sana hindi ka na lang ganyan.

Sana ikaw na lang 'yung babaeng iniisip kong gusto ko.

Sana minsan hindi lang isang iglap ang iyong paglingon sa akin, ang iyong pagkausap.

Sana paminsan minsan tumagal naman ang atensyon mo sa akin.

Sana akin ka na lang.

Gahaman na sa pahinga.

2010-01-04T01:12:00.003+08:00

Natapos na ang Pasko, nagtapos na ang taon, at magtatapos na ang matinding pagpapahinga mula sa pag-aaral dahil ngayong linggo ay babalik na naman ang karamihan sa atin sa isang matinding pagsubok: ang pasukan.

Bago pa man ako lumuwas mula Maynila patungo sa lungsod ng Heneral Santos ay alam na alam ko kung ano ang mga gawaing dapat kong matapos bago pa man bumalik sa unibersidad. Kung ikukumpara marahil sa iba, hindi naman mabigat na gawain ang kailangan kong magawa. Mayroon akong isang proyekto sa Italian 11 kung saan kailangan kong magawa ang isang talaarawan para sa labindalawang araw: ika-21 ng disyembre 2009 hanggang ika-01 ng enero 2010. Oo, ginagawa ko naman ngunit ngayon ay ika-04 na ng enero at nagsisimula pa lamang ako sa pagsulat sa mga pangyayari noong ika-27 ng disyembre. Kailangan ko ring tapusin ang pagsulat muli sa aking mga notes mula sa mga leksiyon, ngunit naubusan na ako ng refiill ng binder at walang mapagbilhan ng refill para sa malaking kwaderno kahit saan mang bookstore dito sa lungsod. Kailangan kong magbasa (at mag-highlight) ng kahit limang (mahahabang) kabanata lamang ng Ekonomiks 100.1 at 100.2. Tapos ko na ang isang kabanata. At kaninang umaga ay natuklasan ko na may pagsubok na ipinadala sa amin ang aming teaching fellow sa Ekonomiks 100.1 ngunit laking pasalamat ko nang malamang hindi naman pala ito kailangang ipasa.

Bale, halos wala akong natapos na takdang aralin buong break. Wala talaga.

Bawat araw lagi lamang akong nasa kwarto, laging nakahiga, nakaharap sa laptop at naglalaro ng The Sims 3 o 'di kaya naman ay nag-iinternet at tila laging may inaantabayanan sa Facebook at Plurk. Kung hindi naman laptop ang kaharap ko, kaharap ko naman ang pagkain. Bago pa man ako umalis ng Maynila, paulit-ulit nang sinasabi nang aking mga kaibigan na matakaw na raw ako, at paulit-ulit ko namang sinasabi na tumataba na ako. Kaya ngayon, mas naging matakaw pa ako lalo. Kain na ako ng kain. Kung sa dormitoryo ay tasa ng kanin ang sukatan, dito sa bahay naman ay plato! Kaya nakaka-ilang plato na rin ako ng kanin kada araw sa bawat agahan (kung nagising man ng maaga), tanghalian, at hapunan. At napapadalas na ako ng sobra sa Jollibee at KFC. Kung hindi pritong manok ang nilalamon, aba'y mamantikaing french fries naman ang laging laman ng bibig. Isama na rin ang malangis-langis na supot ng mani na laging binibili kapag nasa mall. At kung hindi naman ako kumakain, natutulog naman ako. Nakakailang oras na ako ng tulog bawat araw. Magsisimula akong matulog sa madaling araw, magigising bago magtanghali, at palilipasin na naman ang hapon sa pagtulog. Mga kaibigan, ganito po ang pagpapalaki sa isang baboy. HAHAHA.

Naku, ayoko nang tumaba. Ngayon ay nararamdaman ko na ang aking tiyan na tila iniluluwa ng aking suot na jogging pants. Ngunit katanggap-tanggap namang masikip talaga sa katawan ko ang suot-suot kong t-shirt na PE uniform ko noong nasa ikalimang baitang ko pa lanmang sa elementarya.

Hay. Kagagawan ito ng chocolate cake, Rocky Road ice cream, liyempo, at fruit salad na inihanda noong bagong taon para sa media noche. (Kakaunti lamang kasi ang inihanda noong Pasko para sa noche buena: litsong manok, liyempo, at macaroni salad.)

At natatakot ako para sa linggong ito. Baka tuluyan na akong tamarin at mamadaliin ko na naman ang mga dapat kong gawin. Idagdag mo pa ang kahindik-hindik na pag-aayos pagbalik sa kwarto sa dormitoryo bukas ng hapon (kung sakaling hindi na talaga ako pumasok sa mga klase ko).

Ay naku talaga!

Kung naging ayos rin naman ang pagpapahingang ito, hindi ko rin masasabing maayos nga. Ilang linggo rin ito ng walang ginagawa at puro lamang kama ang lagi kong kasama. Dalawang beses lang nagkaroon ng kitaan sa mga kaibigan. (Oo, nagtatampo na rin yata ako sa kanila.) Kada gabi (at gabing-gabi) lamang nagagawa ang mga takdang aralin. Hindi maganda para sa kalusugan ang nakaugalian. At higit sa lahat, nagiging mas lalo akong makasarili, na tila ako lamang ang mahalaga sa mundong ito. NAKU.

Bale ito nga ang una kong lathalain para sa taong ito. Mga inaasam ko ngayong taon? Saka na lang, dahil sa totoo lang, ngayon lang ako nagkaganang magpindot sa palapindutan at ang oras ngayon ay 01.41 ng umaga. Kamusta naman iyon 'di ba? Pero ang isa sa mga resolution ko ngayong bagong taon ay ang paglalathala sa mga blogs ko ng mas marami kada buwan, o 'di kaya'y kada linggo. :)

Mahaba-habang lathalain ito ngayon mga 'tol. Bale, sa susunod na pagsusulat! :)

:)

2009-12-29T11:20:00.002+08:00

Ito na marahil ang huli kong lathalain sa mga blog sites ko para ngayong taon. Hindi na kasi ako marahil makakapag-internet pa ng madalas hanggang makabalik ako sa dormitoryo sa ika-5 ng Enero.

Hindi na rin ako nakakapaglathala nitong mga araw dahil lagi akong may ginagawa o walang koneksyon sa internet. Minsan pa'y wala rin akong ganang magsulat ng blog kaya't ayun.

Iyon lang sa ngayon.

Basta pangako, mas maraming lathalain sa susunod na taon. At tiyak na mas maraming litrato para sa aking photo blog.

Ngunit sana, mas marami rin akong pera sa susunod na taon. Haha. Ewan ko na lang.

Sige. Hanggang sa susunod.

Dalawampu't apat na oras ay kulang sa isang araw.

2009-12-12T11:47:00.002+08:00

Ang daming kailangang gawin.

Ang daming gustong gawin.

Walang akmang panahon.

Nakakainis. Pasan ko na ang daigdig. Sa akin nakasalalay ang aking mga co-applicants para sa aming proyektong audio-visual presentation sa isang organisasyong pang-rehiyon at sa akin din nakasalalay ang paglalathala ng pamaskong isyu ng publikasyon ng dormitoryo.

At may matinding eksamen pa ako bukas.

Ngunit walang panahon. Christmas party pa ng isa pang organisasyon mamaya. Naku po.

Pwede na akong ilibing sa susunod na linggo.

Hay.

Iritable.

2009-11-28T09:43:00.002+08:00

Kung ang ibang tao ay may kakayahang mang-inis, ako naman ay may kakayahang magalit.

Isang linggo akong naging iritable, galit sa mundo, sabi nila.

Nakakainis. Nakakainis ang mga kaibigan. Sila na nga dapat ang makakaintindi sa iyo, sila pa ang magdudulot sa iyo ng labis na nag-aalab na puso. Parang ang sarap tuloy manaksak.

Una sa lahat, hindi mo pwedeng hulaan kung ano ang gagawin ko pagkatapos mo akong asarin. Hindi ako sisigaw. Hindi ako aalis. Papatayin kita. Ayos ba 'yon?

Pangalawa, hindi ako madaling magalit. Nangyari lamang na buhos buhos kayo kung makapag-asar kaya't nagagalit ako.

Pangatlo, hindi ako galit sa mundo. Subukan mong buhayin ang buhay ko at malalaman mo rin kung anong mangyayari sa iyo kapag ikaw ay labis labis na sinasaktan - ng mga taong minamahal mo at akala mo'y nagmamahal sa iyo. Subukan mong maging ako, tingnan natin kung kakayanin mo pang mabuhay.

Pang-apat, mahaba ang aking pasensiya. Nawawala ito kapag may mga katulad mong reklamo ng reklamo. Nanunuot sa kalamnan ko bawat salita mo. Masakit sa tenga.

Panglima, wala kang alam sa kung anong nangyayari sa akin kaya't 'wag na 'wag kang magsasalita na tila ikaw ang Diyos na nakakaalam ng lahat. Tanga ka lang. Wala kang alam. Alalahanin mo iyan. Makontento ka na lang sa kung anong nakikita mo.

Pang-anim, kapag hindi kita ginagalaw at pinapakialaman, wag mo rin akong gagalawin at papakialaman. Baka mabuhusan kita ng asido.

Pangpito, magkakaiba tayo ng antas ng respeto. Kung ganyan ang antas mo ng respeto, hahayaan ko 'yun. Pero 'wag na 'wag mong tatapakan ang katauhan ko.

Mag-ingat ka sa mga sinasabi mo. Nakakasakit ka na. Nakakahiya ka, kaibigan ka pa naman. Iyan ba ang tungkulin mo? O isa ka lamang ulupong na tutuklaw sa karamihan?

Wala akong kikilalaning kaaway. Hindi kita sasaktan. Mamamatay ka rin.

Haplos.

2009-11-05T00:36:00.002+08:00

Haplos.

Hinaplos niya ako.

Hinaplos niya ako matapos niya akong titigan ng matagal sa mata.

Hinaplos niya ako sa pisngi.

Naramdaman ko ang kanyang mga daliring humahagod sa aking katawan, sa aking pagkatao.

Dumaan ito sa aking dibdib, naglaro sa ibabaw ng aking gutom pang tiyan.

Hindi ko maintindihan kung bakit.

Hindi ko maintindihan hanggang ngayon.

Hinaplos niya ako.

Nilasap ng kamay ang bawat parte, bawat sulok.

Hindi ako makapagpumiglas.

Dahil ayaw ko.

Nakakaligaya, nakakatuwa.

Ngunit nakakabigla.

Hindi ko iyon inaasahan.

Hinaplos niya ako.

Hinaplos niya ako buong magdamag.

Hindi ko mapigil ang aking sarili.

Hinaplos ko siya.

Inabot ko ang kanyang mukha at tinikman ang kanyang mga labi.

Nilaro ko ang kanyang buhok, nilanghap ang kanyang samyo.

Masama.

Oo, masama.

Ano naman ngayon?

Sino pa ba ang makikialam?

Sa lalim ng gabing iyon, wala nang tututol pa.

Wala nang pipigil pa sa paglakbay ng aming mga daliri sa katawan naming dalawa.

Ngunit iyon lang iyon.

Isang sandali.

Isang pangyayari.

Isang memoryang hindi na naulit pa.

*Sa mga nawindang, likha lamang ito. :)

Naliligaw

2009-10-26T16:39:00.000+08:00

Magtatanghali na't ako pa ri'y nakadapa, nakahiga sa malaking kama. Nakabukas ang aking laptop, tumitingin sa mga larawan ng kasiyahan, litrato ng nakaraan. Wala ako sa mga litratong iyon, mga kaibigan ko lamang. Sa bawat pagtanaw ko sa kanilang mga mukha, sa kanilang kaligayahan, tila naramdaman ko ang aking pagkaligaw. Naliligaw ako sa bawat beses na pinagmamasdan ko sila. Tama ngang hindi nila ako kasama sa mga litratong iyon. Hindi ako kabilang sa kanila.

Kahit papaano ay naging matalik kitang kaibigan. Kaarawan mo iyon, bakit hindi mo ako isinama?

Minsan - hindi, lagi naman talaga - may mga tao talagang mas mahalaga kesa sa iyo. Ngunit para sa mundong ito na pambihira ang lawak ngunit kakaiba ang liit, mayroon pa bang maituturing na mahalaga? Sa bawat beses na tatanaw ako sa lalim ng iyong mga mata, sa bawat paghawak mo sa aking maninipis na braso at sa bawat pag-ihip ng hangin sa ating dalawa, ano pa ba ang mas hahalaga?

Hindi kita uutusan. Hindi kita pagsasabihan. Hindi naman kita pag-aari e. At kahit anong kagustuhan kong maging iyong-iyo, itutulak mo lamang ako papalayo, isusuka na parang mapait na prutas, bulok. Kung gayon ay ititigil ko na lamang ito, itong masakit na nararamdaman, dahil hindi naman ako kabilang, wala akong kasama. Kung hanggang ngayon ay mananatili ka, salamat. Ngunit lumisan ka na, mas kailangan ka marahil ng iyong mga kaibigan. Iwan mo na lamang ako rito. Wala kang pakialam sa sugatan kong damdamin.

At heto ako, nakahandusay sa kama. Ang laptop na dati'y nakabukas ay nakasara na. Huminto na ang awit. Naghihintay na lamang ang nakakapasong hangin.

Nakahihilo.

2009-10-14T20:23:00.000+08:00

Nakalulunod dati. Ngayo'y nakahihilo naman.

Kahit papaano'y wala na ang mga pagsusulit ko. Kaso, tambak naman ako sa sangkatutak na requirements. Kaunting pagtitiis na lang. Malapit na. Malapit na akong makauwi.

Ipapalipat ko ang araw ng aking pag-uwi, nang mas maaga. Bakit? Dahil ikamamatay ko ang gumastos para sa pagkain na tatlong beses sa isang araw, sa loob ng isang linggo. Hindi kakayanin ng sarili ko iyon. At wala na man din lang akong gagawin. Makakapagpasa na ako ng proyekto namin saCreative Writing 10 sa lunes o martes. Nawa.

Pero sa ngayon, hanggang ngayon, ako'y puyat, nanghihina ang katawan, mabigat ang loob, nahihilo, masakit ang ulo, nanghahapdi ang mata.

Kinaya nila ito dati. Kakayanin ko ito. Dating gawi.

Nakalulunod.

2009-10-04T00:22:00.002+08:00

Naiinis na naman ako. Bakit naman kasi sa dinami-dami ng tao sa mundong ito, sa dinami-dami ng mga nakilala ko, sa iyo pa ako nahulog? Bakit sa iyo pa, na siyang umaming may gusto sa akin ngunit ngayo'y bale wala na lang? Bkit sa iyo pa, na siyang kailanman ay hindi ko pa natatalikuran? Bakit sa iyo pa, na siyang handang iwan ako sa mga panahong kinakailangan ko siya?

Bakit?

Oo na, gusto kita. Tapos.

Pero ikaw, hindi kita lubos maintindihan. Nakakairita. Nakagagalit.

Ngayong gusto kitang makasama, nasaan ka? Gusto kitang makausap, nasaan ka? Gusto kitang sapakin.

Naroon ka na naman, sa piling ng ibang tao. Maswerte siya dahil hindi ka pa niya kailangang hanapin o kaya'y hintayin ang mensaheng hindi naman darating. Mabuti pa siya, pero kailangang kailangan kita, dahil gustong-gusto kita.

Pero tuloy-tuloy pa rin akong naiinis sa iyo. Hindi ko kaya. Ewan. Magulo.

Mahirap. Sasabihin ko na sana sa iyo pero ika'y nawala. Hindi ko alam kung bakit hindi mo man lang akong magawang balikan ng mensahe. Ano bang meron? Ano?

Nakalulunod. Nakamamatay.

At sa tuwing darating ka na naman para sa akin, malulunod na naman ako sa piling mo at makakalimutan na naman ang lahat ng ito, ng galit ko, ng inis ko sa iyo.

Bagkus, mararamdaman ko na namang mahal na mahal kita, aapaw na naman ang pagkagusto ko sa iyo, at malulunod ako sa ilusyong gusto mo rin ako. Pero hindi. Hindi kita maintindihan. Pero sana naman...

...lunurin mo na lang ako...

...nang tuluyan.

Kumakaripas.

2009-09-22T08:18:00.002+08:00

Lumulutang ako sa damdamin ko sa iyo.

Ha.

Hindi ko maintindihan. O baka marahil ay hindi ko iniintindi. Pero ganon na nga. Ewan.

Gusto kita, pero bahala na. Hindi ko alam. Hinding hindi ko malalaman. Marahil.

Bumibilis na ang pagdaan ng panahon.

Malay ba nating hahantong sa ganito, 'di ba?

Ah basta. Iba na. Ibang-iba na.

Bawat pangyayari'y bumibilis.

Bawat isa'y kumakaripas.

Nagmamadali.

Nagmamadali ngunit hindi alam nag patutunguhan.

Nawa'y gabyayan na lang tayo.

Hindi ko lubos maintindihan.

2009-09-14T00:38:00.002+08:00

Hindi ko lubos maintindihan.

Hindi ko lubos maintindihan kung bakit may mga taong kayang gawin ang mga bagay-bagay para sa iba ngunit hindi para sa iyo.

Hindi ko lubos maintindihan kung bakit mas mahalaga pa sa kanya ang kanyang mga hindi mahanap na kaibigan kaysa sa akin na nasa isang tabi lamang at naghihintay.

Hindi ko lubos maintindihan kung bakit ngayong gusto ko na siya, saka pa siya lumalayo.

Hindi ko lubos maintindihan kung bakit niya ako nilalambing paminsan-minsan.

Hindi ko lubos maintindihan kung ano talaga itong aking nararamdaman.

Hindi ko lubos maintindihan kung tama ba ito o mali.

Hindi ko lubos maintindihan kung bakit siya ganoon.

Hindi ko siya lubos maintindihan.

Wala nang mag-aalala.

2009-09-05T20:59:00.002+08:00

Noong isang taon, may nakilala akong lalake. Siya'y may katangkaran, kayumanggi ang kulay ng balat, madalas ay hindi nasuklay ang buhok, at may mga matang kung hindi tititigang maiigi ay magmimistulang berde. Hindi siya marunong mag-alaga - ng sariling puso, ng sariling buhay.

Alalang-alala ko pa noong isang araw, isang araw na madilim na madilim, siya'y basang-basa sa ulan. Alam kong siya'y umiiyak, ramdam ko iyon. Gasgas na kung gasgas ang pag-akto niyang ito ngunit ito ang nangyari.

Siguradong-sigurado ako, noong araw na iyon ay may itinanim. Diniligan niya ito ng mga luha, mga luhang mapapait, mapupusok. Ang lupang pinagtamnan ay may patabang paghihiganti. Araw-araw niya ito dinidiligan at araw-araw niya ito nilalagyan ng pataba. Lumaki ang tanim at dumami ang mga dahon nito at lumago ang mga tangkay.

Kanina, nakita kong muli ang lalake. Ngayo'y hindi ko na siya kilala. Nakilala ko pa ang kanyang mga mata, kahit ito'y umaapoy. Batid kong kanya ang mga labing walang ibinuka kundi puro mga masasakit na salita. Siguradong sigurado akong sa kanya ang mukhang iyon, na ngayo'y sinasalaminan na ng poot. Tumakbo siya papalayo nang ako'y makita.

Hinabol ko siya.

Nahuli ko siya sa kanyang hardin, harding puno ng mga itinanim - tanim ng sama ng loob. Iginapos ko siya sa lupa para hindi siya makakilos ng masama. Pilit niyang inaabot ang bunga ng isang tanim, bungang maitim na maitim, ngunit alam kong hindi ito bulok.

Matapos ang ilang saglit ay napitas niya ito.

Iyon pala'y ang tanim niya'y nagbunga ng masamang kapalaran - ang aming kamatayan.

Kaya mula ngayon.

2009-08-10T17:29:00.003+08:00

Hindi ko siya magawang ayusin.

Ni hindi ko man lang siya magawang simulan.

Kahit pag-isipan man lang ay hindi ko magawa.

Ang hirap.

Nakakapagod.

Ngunit kailangan ko nang mag-ayos.

Kailangan ko nang magsimula.

Kailangan ko nang mag-isip.

Hindi ito magiging mahirap.

Hindi na ako mapapagod.

Sana lang.

Kaya mula ngayon..

Malapit na.

2009-08-08T11:23:00.002+08:00

Malapit na

Ang pag-abot sa kalangitan,

Ang pagpunyagi para sa nakatakda,

Ang paglisan sa masakit na nararamdaman.

Malapit na

Ang pag-aayon sa mga baraha,

Ang paglilipat ng mga naaayon,

Ang pagsikil sa mga dapat mawala.

Malapit na

Ang pagbaba ng mga ulap,

Ang ating pagiging isa,

Ang paglaho nating dalawa.

Iba na.

2009-08-02T21:27:00.002+08:00

Nakakairita talaga ang media. Kung anu-ano na lang. Malapit na at idedeklara ko na sila bilang salot sa ating lipunan. HAHAHA.

Ngayong araw ay dumayo ako sa SM Megamall upang maghanap ng silicon case para sa aking cell phone. Ang dami ngang shops sa cyberzone nila ngunit wala talaga dun ang aking hinahanap. Mabuti na lang at nasa likod lang pala ang paraiso na St. Francis Square.

'Yun lang talaga ang rason sa kung bakit ako pumunta dun. Ngunit dahil gusto ko lang mag-drama, bumili na rin ako ng itim na polo. Wala lang. Gusto ko lang. Total naman, lagi na akong nauubusan ng pera kaya sanayan na talaga ito. Kaso lang, saka ko lang natanto na palabas na pala ang pelikulang Up. Sayang. Marahil ay hindi ko na siya mapapanood. Wala naman ding kaso iyon. May dvd pa naman eh.

At malamang sa malamang ay mag-isa na naman akong gumala, dahil ang mga gusto kong kasama ay marami pang ginagawa, o 'di nama'y mga wala lang talagang panahon para sa 'kin. Ewan ko ba.

Habang nakatayo ako sa MRT Ortigas Station at naghihintay ng tren pabalik ng North Avenue, nakita ko sina ate Reinna sa kabilang dako ng estasyon. Sa unang tingin ay hindi ko makumpirma kung siya nga iyon. May dumaang tren sa harapan namin. Alam mo 'yung My Sassy Girl na hollywood version? 'Yung poster nito na nasa labas ang lalaki at nakita niya ang babae sa loob ng tren. Iyon ang pumasok sa utak ko. Pero iba naman ang kaso namin. Ibang-iba. Haha. Ayun. Pupunta pala sila nu'n sa La Salle Greenhills para masilayan ang mga labi ng dating pangulong Corazon "Cory" Aquino. Nais ko talagang sumama. Hindi ko lang mabatid kung bakit hindi ako nagpahintay sa kanila at sumakay na talagang tunay sa tren. Asar.

Ayun. Bale, malungkot lang talaga ako ngayong araw. Sa totoo lang, hindi lang naman ngayon eh. Kung dahil lang walang nakikiramay sa akin, hindi ko alam. Ewan. Dahil siguro wala nga silang panahon. Panahon. 'Yun talaga ang kailangan, ano? Hay. Kung alam mo lang kung gaano ako kasabik sa iyo. Gusto kitang yakapin ng mahigpit. Pero ano? Wala. Wala lang. Ganon lang naman talaga iyon 'di ba? Magtatanong ka kung anong problema ko. Ayaw kong sabihin sa iyo nang harapan na ikaw talaga ang problema ko. Takot ako. Baka naman kasi iba ang dating sa iyo nu'n. Aagh. Nakakainis. Bakit ba naman kasi hindi na ito katulad ng dati. Nakakainis ka naman. Ang hirap mong

mahalin.

Lolobo na naman ang katawan mo.

2009-07-31T21:03:00.000+08:00

Habang unti-unti akong nawawala sa tamang mood,

unti-unti ka namang nagiging walang MODO.

Ang gandang pakinggan para sa iyo, 'di ba? Walang modo.

Bakit kaya?

Hayan at naaapektuhan na naman ako sa iyo.

Dahil ikaw na naman ay

Nagmamarunong.

Nagmamagaling.

Nagmamaganda.

Sumasabat.

Nawawalan ng hiya.

Sumasama.

Lumalamon sa iba.

Nangagamit.

Nananakit.

Nagpapahiya.

Nang-iinis.

Nangungutya.

Nagsisimula ka na naman.

Nakakaawa ka.

Dahil unti-unti ka nang nagiging tulad ng Dagat. Alam mo 'yun? 'Yung dagat?

Mahiya ka naman sa sarili (at katawan) mo.

Humarap ka nga sa salamin. Ang pangit mo, at sa loob nanggagaling ang kabulukan mo.

Naintindihan mo naman 'yun 'di ba? Malamang dahil ikaw nga ay nagmamatalino din.

O baka hindi mo ito maintindihan sapagkat masyado ka nang nabubulag ng iyong ugali.

Sana nga ay tuluyan ka na lang mabulok. Ipokrita.

Teka, kailan mo kaya ulit ako gagamitin?

Naghihintay.

2009-07-27T21:51:00.002+08:00

Ang hirap mong hintayin, lalo na kapag wala ka talagang inilaang oras para sa akin.

Ang hirap, lalo na kapag hindi mo naman talaga gustong dumating.

Ang hirap, lalo pa't sabik na sabik na talaga ako sa iyo.

Mahirap.

Masakit.

Malas. Malas talaga. Bakit sa iyo pa kasi nahulog. Malas.

Kung bakit ba naman kasi may mga taong mahirap intindihin, pakiramdaman, at mahirap pang iwasan - at hindi mahalin. Sa dinami-dinami nila, sa 'yo pa ako natutuliro. Hindi ko maintindihan. At hindi rin kita maintindihan.

Bakit pa kasi nakilala.

Bakit pa kasi.

Para naman kasing pareho tayo ng nararamdaman. Malamang sa malamang ay hindi.

Wala ka namang pakialam sa akin eh (dahil problema mo lang lagi mong nakikita at idinadaan mo na lang ako sa kung anong paraan). Kung pwede lang ay idaan mo na rin ako sa panahong nagdaan para maitama ko na ang mga mali ko at hindi ka na pansinin pa.

Wala ka namang gusto sa akin. Gusto mo lang akong gamitin at kung gusto mo pa, saka ka lang darating.

Wala ka namang mapapala, dahil nga ayaw mo.

Wala. Puro lang wala.

Kaya tayo, parang wala na lang rin.

Mahirap maghintay. Pero kung hindi mo man lang din gustong dumating, sana makasanayan ko na lang rin ito.

Matutulog tayo ngayong gabi.

2009-07-24T21:25:00.003+08:00

Ngayong gabi,

Tayo'y matutulog

Matapos nating abutin

Ang nilalaman ng ating haraya.

Ngayong gabi,

Tayo'y mahihimbing

Sa tabi ng isa't isa

At malulunod sa ligaya.

Ngayong gabi,

Tayo'y magtititigan

Hanggang sa magsawa tayo sa isa't isa

At magkaayawan na.

Sana.

2009-06-30T19:15:00.002+08:00

Ipagdarasal mo na lang ako.

Gano'n na lang iyon.
Ipagdarasal mo na lang na sana ay maging maayos na ako at malutas ko na ang mga problema ko,

hindi dahil iyon lang ang kaya mong gawin

kundi iyon lang ang gusto mong gawin.

Kung tutuusin, ayaw mo naman talaga akong tulungan.

Wala ka naman talagang pakialam kung ano nang nangyayari sa akin.

Hindi mo na kailangang magpanggap na tila nag-aalala

dahil tapos mo na akong gamitin.

Tapos na ang pakay mo sa akin.

Tapos na ang lahat.

Gusto mo na akong kalimutan 'di ba?

E ano 'tong ginagawa mo?

Sana hindi mo na ako tanungin kung okay lang ako.

Alam kong alam mong hindi naman talaga ako maayos.

Ang tanging gusto ko lang sanang sabihin sa iyo ay

ikaw ang dahilan kung bakit.

Kung gaano kita gustong sapakin, tirisin, himay-himayin, patayin,

ay siya namang gusto kitang hagkan, halikan, makasama.

Sana.

Naghahabol.

2009-06-19T19:51:00.001+08:00

[Ang mga nakasaad dito ay pawang kathang-isip lamang. Pero kung gusto niyo itong paniwalaan, bahala kayo.]

Patuloy akong tumatakbo.

Kung saan man paroroon ay hindi ko matiyak.

Hindi ko mapigilan ang pag-udyok sa aking mga paa upang umalis, takasan ang lahat ng ito, at maghabol.

Maghabol.

Ngayon ay hinahabol ko pa rin siya, isang taong minahal, nagmahal, at lumayo.

Nariyan lang siya.

Nasa harapan ko.

Ngunit hindi kami magkatagpo.

Hindi ko siya mahagilap.

Hindi ko siya maintindihan.

Kung bakit ba naman kasi kailangan pa niya akong iwang mag-isa?

Bakit ngayon pa kung kelan ko siya gustong gusto na makasama, makita, mahagkan?

Bakit ngayon pa kung kelan kailangan ko siya?

Kumbaga, para lamang akong panandaliang aliw.

At tila sa kanya'y hanggang doon na lamang iyon.

Ngunit sa mga oras na ito ay gusto ko siyang makausap, kahit na gusto ko rin siyang suntukin ng malakas sa mukha at gulpihin para makabawi siya sa sakit at sama ng loob na idinulot niya sa akin.

Gusto ko siyang magdusa, kahit na gusto ko siya.

At kung sana lang ay mabalik ko ang oras, ang panahon bago kami naging malapit sa isa't isa.

At sana sa oras na iyon ay alam ko na ang magiging kahihinatnan kung may mangyari man.

At sana sa oras na iyon ay hindi na ako mahulog sa kanya muli.

Lahat ng iyon dahil ayaw ko nang maghabol.

Ayaw ko nang habulin pa ang isang taong wala nang pakialam sa akin.

Ayaw ko nang maging tanga.

Ngunit kahit anong gawin ko, tila ay hahabulin at hahabulin ko pa rin siya.

Pirasong bubog

2009-06-10T07:27:00.000+08:00

Hindi ko maintindihan ang aking sarili.

Marahil ay nahihibang lamang ako.

Marahil ay hindi lamang ako makapumiglas.

Marahil ay tulad na rin ako ng iba: mga hibang na umiibig sa isang alaala.

Marahil ay hindi ko gustong mawala sa akin ang panaginip na ito: isang pangarap, isang pagkakataon.

Pakiramdam ko’y umiibig ako ngunit baka naman ay hindi sa isang tao, ngunit doon sa alaalang hatid nito.

Ang hindi ko maintindihan ay kung bakit hawak-hawak ko pa rin ng mahigpit ang alaalang ito.

Ang hindi ko maintindihan ay kung bakit hindi ko siya kayang bitawan, pakawalan.

Ang hindi ko maintindihan ay kung bakit araw-araw ko pa rin itong hinahagkan, mula pagbangon hanggang pagtulog.

Ang hindi ko maintindihan ay kung bakit ganito.

Tila ito’y isang pirasong bubog na pilit ko pa ring kinakapitan kahit na nasasaktan, nasusugatan na ako.

Hingang Malalim.

2009-06-08T17:25:00.001+08:00

Kapag wala ka namang pormal na gusto sa isang babae at nakita mo gamit ang sarili mong mga mata na nilalandi siya ng isa pa niyang malapit na kaibigan sa iyong harapan - at nagseselos ka, anong tawag dun?

Hindi ko alam ang aking nararamdaman. Hindi ko mabatid. Hindi ko matanto. Ewan.

Hindi ko alam kung may gusto na ako sa kanya, o baka naman marahil ay minamadali ko lang ang sarili ko dahil nadagdagan na ako ng isang taon, o baka marahil ay totoo na nga. Pero kahit ano pa man, wala rin akong magagawa, wala rin akong pag-asa. Ito ang problema sa pagkakaibigan.

Hay, ewan. Bahala na.

Isang masamang panaginip.

2009-05-16T09:03:00.002+08:00

Lumabas muna siya sa kanyang kwarto, pinag-iisipang mabuti kung saan ang pupuntahan. Takot na takot siya, na waring hindi pa nagigising mula sa isang masamang panaginip.

Naglakad siya. Nag-iisip. Hindi niya alam ang dapat gawin. Magulong-magulo ang isip niya. Nababalot ang kanyang mundo ng lagim, na araw-araw ay nagbabadya, nanunuot, nananakot.

Tumigil siya sa harap ng isang pinto. Nanginginig na itinaas ang kanang kamay, waring kakatok. Hindi pa man niya nagagawa ay bumukas na ito. Nasilayan niya ang kanyang ina. Alam niyang takot rin ito, ngunit alam niya ring ayaw lamang niyang ipahalata ang pangangambang nararamdaman. Tanging mga mata lamang ang nag-usap, wala man lang salita. Pumasok siya sa loob ng kwarto at umupo sa kama ng kanyang ina. Nakayuko lamang, nagtataka, nagtataka kung bakit hanggang ngayon ay wala pa rin ang kanyang ama.

Sisikat na ang araw, at kailangan na niyang lumuwas. Binigyan siya ng kanyang ina ng perang pambili ng makakain, kahit na ang ibig sabihin no'n ay ang pagkagutom nito.

Pumasok siya sa malaking paaralan, malungkot, natatakot, nangangamba, nagtataka. Bawat taong makita niya ay ganoon din ang nararamdaman: malungkot, natatakot, nangangamba, nagtataka. Marahil ay hindi rin dumating ang kanilang mga ama.

Naglakad siya papunta sa kantina. Hindi pa pala siya nakakapag-almusal at ang tanging nabili niya ay kapirasong tinapay na ubod ng nipis at halos walang palaman. Hindi na niya ito inintindi at inubos na lang ang pampalipas sa gutom.

Sa isang iglap ay nagsitayuan ang mga nakaupo, nagsitakbuhan ang mga naglalakad at nakatayo. Bomb threat. Iyon ang dalawang salitang lumulutang sa buong paaralan sa oras na iyon. May bigla na lang kasing tumawag sa sekretarya ng eskwelahan at nagsabing may sasabog na malakas na bomba sa loob ng paaralan ngayon. Mahigit isang oras naman munang nanigas sa takot ang sekretarya bago niya ito naibalita sa iba.

Nakisali na siya sa pagtakbo, ngunit hindi niya alam kung saan. Nagkakagulo ang mga estudyante, ang mga guro. Ang mga puno naman sa paligid ay tagapanood lamang sa nagaganap.

Napagod na siya, kaya't piniling magpahinga sa isang kiosk. Pagkaupong-pagkaupo ay may naririnig siya, pulso, tila pusong mahinang tumitibok dahil balot na balot ng takot. Ngunit ang pusong iyon ay balot lamang ng plastik, at nang tumigil ang pagtibok nito, agad na nawasak ang kanyang mga pangarap; nahati ang kanyang kaisipan; lasog ang kanyang katawan; nagkalat ang kanyang mga lamang-loob.

Sa pagtigil ng pagtibok ng pusong iyon ay agarang nasira ang buong paaralan, at ang mga pangarap ng mga mag-aaral at guro nito.

Sa huling masakit na pagkakataon ay nakita niya ang kanyang ama, na naglalakad patungo sa naghihingalo niyang katawan. Ibinaba ng kanyang ama ang matigas na kalo mula sa kanyang ulo at inilagay sa bandang dibdib. Maligayang kaarawan.

Isang Linggong Kahibangan.

2009-05-04T04:53:00.002+08:00

Nahihibang na siguro ako.

A las cuatro y media ako nagising. At alam kong hindi mabuti iyon. Natulog kasi ako bandang 1 ng umaga.

Ahh! Ayoko nang magpuyat. Pa'no ba naman kasi, wala lang. Basta. Nakakaadik lang. Ewan ko ba. Ewan ko.

Buong weekend ay wala akong ginawa para sa aking pag-aaral. Nagbasa lang ako ng The Tipping Point ni Malcolm Gladwell, nag-internet ng madalas, at umuwi ng Pasig para naman pasamain ang loob ni Mama dahil pinapasama niya na naman ang loob ko.

Ayun. Nag-aaway na naman kami ni Mama dahil sa pera. Lagi na lang namin nagagastos ang pang-tuition ko sana, dahil sadyang kulang pa rin ang sahod ni Papa para sa aming pamilya, lalo pa't marami kaming babayarin: mga credit card at ang phone bill ko. Isali mo na rin siguro ang singil sa telepono at kuryente doon. Ang problema pa ay hindi namin sigurado kung makakaabot ang pagpo-proseso ng STFAP ko bago magsimula ang rehistrasyon para sa susunod na semestre. Ngunit kahit anong pagtitipid ang gagawin, ang bulsa'y mabubutas rin.

Nitong mga nakaraang araw naman ay tila nahuhumaling ako sa isang tao. Ewan ko ba. Kakaiba lang ang pakiramdam. Basta. Hindi ko mawari. Ngunit nagagalak ako.

Sa tinagal-tagal kong nakatunganga sa tapat ng laptop ay ito lang ang naisulat ko. Hayaan mo, magdaragdag pa ako sa susunod na paglalathala.

Pakikipaghabulan sa hangin.

2009-04-27T17:30:00.002+08:00

Ngayon ako'y nakikipaghabulan sa hangin. Wala akong nararamdaman. Walang pagod, walang kaba, walang ligaya. Walang-wala. Kung sa latin pa ay isa lamang akong tabula rasa. Blangko ako ngayon.

Ngunit gusto ko lamang na may kahalik ngayong gabi. Hahaha! Oo. Ewan ko ba ngunit gusto ko lang maramdaman ang pagmamahal.

Sa ngayon ay wala pa rin akong iniibig na babae at hindi ko maintindihan ang aking sarili kung bakit.

Tila nga'y ako'y nililipad lang, hinihipan ng hangin at dinadala sa kung saan man nito gustong magpunta. Ewan ko ba. Magiging maayos din ang lahat.

Pangarap. Panaginip. Pagkakataon

2009-04-19T22:21:00.002+08:00

Ang ewan. Hindi ko maintindihan ang sarili ko habang dumaraan ang mga araw sa kakasimula lamang na summer classes. Hindi ko talaga maintindihan. Kung iisipin, tila nga ako'y nanigas (uy, mukhang mali pero 'yun lang ang maisip kong termino) sa sandaling ito. Wala akong maintindihan. Kung sana lang ay hindi madamay pati ang mga dapat kong mapag-aralan sa pagkawala ng malay ko.

Hindi ko maintindihan. Hindi ko mabatid. Hindi ko mawari. Ewan. Ewan.

Giliw Kong Bayan.

2009-04-07T20:02:00.000+08:00

Kaytagal kong hinintay na dumating

Sikat ng araw sa asul mong dagat

Akala ko’y tutugon sa ‘king hiling

Na pagsibol ng dahon sa ‘yong gubat

Nilisan kita upang iligtas ka

Sa kahirapang iyong dinaranas

Ngunit kami rin pala’y nagdurusa

Pangungulila na wala nang lunas

Nais kong ngayo’y umuwi, bumalik

Panoorin ang ‘yong langit na bughaw

Pagtitiis ay mapawi sa halik

Nang ang pangarap ay hindi malusaw

Sa pagbabalik nawa ay matugon

Ikaw aking bayan, iyong pagbangon

Pader

2009-04-06T02:24:00.000+08:00

Kaninang umaga ay may mag-ina akong nakita

Walang saplot ang bagong silang na sanggol

At ang babae’y may hawak na lata.

Pinasandal ko ang ginang sa akin

At nang walang nakisimpatya ay

Hinayaan ko nang umalis.

May kotseng dumaan, bughaw na Volvo.

Pinanood kong lumabas ang lalake,

Nakagayak-Amerikana sa mainit na tanghali.

Tumambad sa akin ang kanyang mukha

Nang halos idikit sa akin ang katawan

Upang diligan ang nag-iinit kong semento.

Bumisita sa akin ang isang binatang

May dala na pulang pintura.

Wala akong magawa nang dungisan niya

Ang aking puting mukha.

“Ang panghi naman dito!”

Reklamo pa niya.

Nahihimbing ako sa aking siyesta

Nang tumigil ang sandaang aktibista:

Nag-iingay, sumisigaw, nag-aalsa.

Wala na namang mangyayari,

Wala na naman itong patutunguhan,

Iyon ang tumakbo sa isip ko.

May dambuhalang sasakyang

Nagpaalis sa mga walang hiya.

Mas masahol pa pala ito nang

Walang prenong dumiretso

Sa aking pinagsamantalahang estruktura

At unti-unti na akong giniba.

Maya-maya pa’y naglabasan

Ang sandamakmak na sako ng semento.

Hindi ako makatakbo, makatakas,

Sapagkat dikit pa rin sa lupa

Ang kalahating ako,

Ang kapirasong ako.

“May mall na namang ipapatayo.”

Dinig kong sinabi ng babae,

Hawak ang kanyang lata at hubad na anak.

Sa tabi ko, ng kapirasong ako,

Dali-dali siyang naghukay sa lupa at

Inilibing ang kanyang patay nang kerubin.

Doon sa tabi ko,

Ng kapirasong ako,

Sa tabi ng natitirang ako.

Isa itong haiku pampasko.

2009-04-05T01:42:00.000+08:00

Ningning do’n sa may dahon,

Sa isang iglap

Dala’y liwanag sa ’tin.

Nakakainis ka.

2009-03-30T20:47:00.000+08:00

Kung kelan kita gustong librehin saka mo naman ako tinanggihan.

Kung kelan kita gustong makita saka ka naman hindi abot ng tanaw.

Kung kelan kita gustong makausap saka ka naman tulog o may ibang ginagawa.

Kung kelan kita gustong makasama saka ka naman may kasamang iba.

Kung kelan kita gusto, saka mo naman ako iniinis.

Nakakainis ka.

Walang laman.

2009-03-24T23:45:00.003+08:00

[BABALA: ang lathalaing ito ay tungkol lamang sa mga crush at sa pag-ibig - na ako naman ay wala, sa ngayon.]

Ang hirap naman ng wala kang crush - o wala na.

Paano ba naman kasi, nakapalibot sa akin ang mga magkasintahan, magde-date ngayong linggo, mga may laman ang mga puso. Ako naman, walang wala. Walang laman.

Kahit na sabihin ko pang araw-araw kong mini-miss call (o kung ano mang tamang pandiwa ang para doon) ang aking dating crush magmula noong ikalawang taon sa hayskul para lang i-text niya ako kinalaunan ay hindi pa rin iyon. Wala na akong nararamdaman. Wala pa ulit akong nararamdaman. Ewan ko. Tila ba ay kontento na ako sa pagiging magkaibigan namin. Ganoon naman ang laging kinahahantungan e. Paano ba naman kasi, isa na akong self-declared torpe at wala akong napupusong maging crush sa ngayon at sadyang - oo na - torpe nga ako, kaya ganoon. O baka marahil takot lang akong lumampas sa pagiging magkaibigan. At natakot na ako dahil kay crush since first year high.

Oo, sa mga kaklase ko noong hayskul (na marahil ay naligaw o wala lang talagang magawa kaya't nagawi sa aking blogsite), alam niyo na kung sino iyon. Kung hindi, ewan ko na lang. Hindi na rin mahalaga kung sino siya.

Natakot na ako dahil nagustuhan ko siya noong nasa rurok na kami ng pagiging magkaibigan, 'yung mga panahong lagi kaming magkasama't nagtatawanan lang, tila walang pakialam sa mangyayari.

(Yana, hinding-hindi ko pa rin malilimutan 'yung gabing magkasama tayo sa paggawa ng eksperimento sa Microbiology, 'yung gabing iyon na pinakamasaya kong gabi sa hayskul.)

Batid kong wala siyang alam dati patungkol sa aking tunay na nararamdaman. Wala rin naman kasing mag-aakala. Matapos na lamang nang ibinulgar ko ito sa isang truth-or-dare section sa aking pseudo-barkada noong ikalawang taon namin sa hayskul ay saka nalaman ito ng buong mundo. Tulad ng inaasahan, marami na ang makakaalam. ('Yang mga kaibigan talaga, hinding hindi maaasahan.) Lumala ito noong patapos na ang ikalawang taon at napansin kong napakamadalang na lang kung kami'y mag-usap at magpansinan. Batid kong ayaw niyang magustuhan ko siya.

(Naaalala ko pa rin 'yung farewell party ng klase namin noong ikalawang taon kung saan bigla ka na lamang nag-text noong gabing iyon at saglit tayong nakapag-usap tungkol sa mga bagay na wala naman talagang halaga. Masayang masaya rin ako noon. Akala ko naman kasi ay hinding hindi mo na ako kakausapin. Ngunit nag-text ka, at sapat na iyon para pangitiin ako ng dalawang araw.)

Hindi ko siya maintindihan. Habang nasa ikalawang taon kami ay nagkagusto pa ako sa isa pang babae. Oo, 'yung lagi kong mini-miss call sa bawat araw para i-text niya ako at kamustahin ako, kung may nagbago na ba raw sa akin, kung kelan ako babalik, kung masaya ako, kung anu-ano pa. Noong nalaman niya ang balita, (salamat sa aking mga mapagpanggap na mga kaibigan - at tandang-tanda kong ikaw ang mastermind doon, Irish Meroy, hindi ako nakakalimot.) napansin ko at ng buong mundo na iniiwasan niya ako, bawat titig ko, bawat pagsalubong ko sa dinadaanan niya, bawat presensiya ng sarili ko sa mundo niya. Kasabay iyon ng hindi na pagpansin sa akin ng nauna, lalo pa't magkaibigan pa sila - na siya namang biglaan at hindi ko inaasahan. Dahil doon ay Nobyembre na ang naging pinakamalungkot kong buwan taun-taon. E nagustuhan ko ba naman kasi siya noong kami'y magkaibigan na, noong kami'y lagi nang magkasama at nag-uusap. Ngunit hindi ko lang talaga maintindihan kung bakit sila'y umiiwas kapag nalaman nilang nagustuhan sila ng kaibigan nila. Sadya bang hindi lang talaga ako kanais-nais? O nahihibang na talaga ako para kwestyunin ang isang napakababaw na tanong?

(Ngunit Yana, hiningan mo ako ng tulong at alam na alam ko pa rin na sa akin - sa aking isipan - nagmula ang junior thesis mo at ng iyong partner: Antibacterial and Antifungal Activity of Virgin Coconut Oil. Masaya ako para sa iyo.)

Noong ikatlong taon ay alam na alam na na may crush ako sa nauna. Naging malapit na magkaibigan naman kami lalo ng pangalawa, dahil na rin siguro'y mapag-unawa siya at tila wala namang kaso iyon sa kanya kung magustuhan ko siya - hanggang ngayon. Hindi na talaga ako pinapansin ng nauna, at pansing-pansin na rin ito ng buong mundo. Hindi ko na alam kung anong mali ang nagawa ko. Kung kasalanan nga ang magkagusto sa isang kaibigan, malamang sa malamang ay nagkamali nga ako. (Weh. Corny nu'n ah.) Hindi niya ako pinapansin hanggang nakuha ko na ang ideyang ayaw na niya sa akin, ayaw na niya akong makita, makausap, makasama. Ni mga mata ko'y pilit niyang iniiwasan pa. Kung pwede nga lang siguro akong mabura sa mundo niya, matagal nang nangyari iyon. Ngunit hindi ko iyon hinayaang mangyari. Noong prom nga ay sinigurado kong siya ang first dance ko, at ako naman sa kanya. Hindi ko malilimutan ang kantang iyon: Tattooed on my Mind. Sinunod ko namang isinayaw ang pangalawa. Natatandaan ko pang inilagay pa niya ang aking mga kamay mula sa kanyang balikat patungo sa kanyang tagiliran. Mas komportable siya roon. Mas gusto ko rin naman iyon. Kelan ko kaya kayo makakasayaw muli, sa saliw ng malumanay na himig?

Ika-apat na taon na. Magkaklase na kami ulit at sa paglalaro ng tadhana ay nakaupo siya sa aking likuran. Ngunit ganoon pa rin. Iniiwasan pa rin niya ako tulad ng dati, na tila ay hindi ako inevitable. Noong retreat namin ay sinugod ko na siya. Doon sa portion na naroon kami sa loob ng chapel at magbibigay ng kahoy na pusong magkahati sa isang taong nakagalit o gustong pasalamatan. Kumuha ako ng bahagi ng pusong iyon at tumungo sa kanya. Umiiyak pa siya mula sa pakikipag-ayos sa isang kabarkada, sa pagkakatanda ko. Noong nakausap ko na siya, umiiyak na ako. Hindi. Humahagulgol. Tinanong ko siya kung bakit hindi niya ako pinapansin, ngunit sa isipan ko'y gusto kong sabihing 'miss na miss na kita, Yana' ngunit may kakaibang puwersang pumipigil sa akin para sambitin ang mga katagang iyon. Ang tugon naman niya sa aking tanong, na medyo tumatawa na rin ay sadyang weird lang raw talaga siya. Hindi naman ako nakuntento sa kanyang naging sagot kaya tinanong kong muli. Iginiit naman niyang weird nga siya. Oo nga naman. Para sa isang kaibigang hindi mo papansinin ng ilang taon ay weird nga itong tunay. Pero ganun-ganon na nga lang ba talaga iyon? Sinigurado kong papansinin niya na ako. "Okey na tayo ha?" "Oo lagi."

Kinabukasan yata iyon o makalawa ay naganap ang prom. Sinigurado ko namang maka-first dance siyang muli. Ngunit kailangan niya palang makasayaw muna ang kanyang nakababatang kapatid. Sige. Naghintay ako. Ayun. Sinayaw ko na rin siya. Hindi ko na maalala kung may sinabi siya sa akin sa mga sandaling iyon. Ang tanging gusto ko lamang noon ay pabagalin pang lalo ang oras para matagal ko siyang makasama, makasayaw sa saliw ng musika. Ngunit hindi. Ipinunta pa niya ako sa bahaging hindi gaanong naiilawan, para hindi kami mapansin ng mga tao. Marahil ay takot siyang mahirang kami bilang sweetest pair, na batid kong hindi naman talaga mangyayari. Napakablanko kasi ng ekspresyon ng mukha niya. Hindi ko mabasa ang kanyang mga mata. Hindi ko pa rin siya maintindihan. Hindi ko pa rin maintindihan kung bakit sandali lang kaming nagsayaw at ang bilis ng panahon at sa sumunod na linggo ay ilang pa rin kami sa isa't isa at hirap na magsalita. Hindi ko maintindihan.

Batid ko naman na hindi pa rin siya komportable na kausapin ako, at ako na rin kung hindi siya. Nakakalungkot lamang isipin na ganoon na lamang ang kinahantungan noon.

Mabuti na lamang at nakuha ko ang numero niya. Nagpalit na kasi siya ng numero noong mag-third year kami. Naka-text ko pa rin naman siya, noong pasko, kung saan nagpadala ako ng mensahe sa lahat ng taong nasa contacts ko. Nag-reply siya sa aking greeting at binalita pa kung gaano kagrabe ang naganap na lindol. Mabuti naman at tila maayos siya. Ngunit ganoon na lamang iyon. Maayos sila sa kanilang kinalalagyan, at marahil ay may mga mangingibig nang hindi ko pa nakikilala, habang ako naman dito, wala pa ring nahahanap na crush, takot pa ring manligaw.

(Natatandaan ko 'yung araw na palagay ko'y pursigido na akong ligawan si Yana. Humingi ako ng signos sa Diyos at ito ang marinig ang salitang 'Go'. Nung araw na iyon ay narinig ko nga, umagang umaga pa. Paano ba naman kasi, may misa noong umagang iyon at narinig ko ang 'Go' na hinihingi ko sa huling bahagi ng misa: Go in peace to love and serve the Lord. Pinaglalaruan ba ako ng tadhana? Hindi na rin ako tumuloy sa binalak kong panliligaw noon sapagkat hindi nga niya ako pinansin. Baka sumama lang lalo ang loob ko. Pero sana ngayon Yana, habang ikaw ay maligaya na, sana'y ako rin ay lumigaya na ng lubos at mahanap na ang matagal na hinahanap, na siya namang hindi mo talaga binigay sa akin.)

Naaalala mo pa ba ako?

2009-03-21T01:19:00.002+08:00

Nangangamba lang ako na baka hindi na nila ako naaalala. Pa'no ba naman kasi, wala namang nagpapadala sa akin ng mensahe, sa Friendster, Multiply, o kahit sa cell phone man lang. (Tiningnan ko kasi yung mga Friendster profile ng mga kaibigan ko. Bakit ako, hindi nila binibigyan ng comment?) Naisip ko lang, ano nang nangyari sa mga kaibigan ko?

Malamang, baka ay abalang abala sila. Ngunit bakit ganoon? Ni kailanman ay hindi man lang ako nakakaramdam ng magandang pangangamusta. Hindi ko maintindihan kung sadyang hindi ako kanais-nais o minalas lang talaga ako sa mga naging mga kaibigan ko dahil hindi man lang nila ako magawang kamustahin. Hay naku. Ganyan kayo ha.

Pero kahit ako rin nama'y bihira lang rin mangamusta. Kung mangamusta naman ako'y nasa maling pagkakataon, o 'di kaya'y hindi lang talaga magandang kausapin ang makakamusta ko. O marahil hindi lang talaga kaaya-aya ang aking nakaraan.

Wala na akong maituturing na matalik na kaibigan, wala na akong contact sa kanila, o 'di kaya'y ibang network ang gamit nila kaya hindi kami makapag-usap sa text. Wala rin naman akong pormal na barkada. Sabi ko nga kay Marikit noong maghahayskul pa lamang kami (tandang-tanda ko pa iyon, iyong bakasyong nakakailang oras kami sa telepono araw-araw na hindi kalaunan ay naging madalang na lang), para akong amorseko: kani-kanino na lang dikit ng dikit. Mayroon pa namang mga naiinis sa akin kapag mukha akong asong sunod ng sunod sa kanila.

E sa kailangan ko lang naman talaga ng makakasama.

Subalit hindi ko maintindihan at hanggang ngayon, ngayong nakatakas na ako sa mapait kong kabataan at nagsisimulang muli sa kolehiyo, ay wala pa rin. Hindi pa rin ako kuntento.

Hindi pa rin ako masaya sa mga taong nakapalibot, hindi pa rin ako kuntento sa kanila. Hindi ko alam kung ako lang ito, o baka dahil wala lang talagang nagtatrato sa akin bilang mahalaga. Tingin ko nga ay hindi naman ako mahalaga.

Hindi naman talaga ako mahalaga.

Hindi rin naman ako nagpapapansin lang.

Malungkot lamang ako.

Malungkot lamang ako dahil wala akong makausap, makasama.

Malungkot lamang ako dahil walang nangangamusta sa akin, wala man lang yatang nakakaalala, walang kumakausap sa akin, wala.

Nawa'y ibigay na sa akin ng Diyos ang aking matagal nang kahilingan para hindi ako nagdadrama nang ganito. Ang lungkot kaya.

Magpapaalam na sa 'yo ang aking kwarto.

2009-03-15T00:32:00.002+08:00

Bigla lang tumugtog sa aking isipan ang kantang "Kwarto" ng Sugarfree. Nakakatuwa.

Magpapaalam na sa 'yo ang aking kwarto.

Hindi ko mawari kung bakit siya biglang tumugtog. Marahil ay nalalapit na ang aming (o kanilang) pag-alis (sapagkat magsa-summer class pa ako) sa dormitoryo ng Kalayaan. Nakagawa na ako ng ganitong klaseng lathalain sa blogsite ko sa Ingles at dorm prophecy naman ang akda ko sa Sigaw, ang magasin ng aming dormitoryo.

Nakakabaliw na.

Ewan. Wala akong gaanong masabi. Hindi naman gaanong sayang ang aking pagtutuloy sa dormitoryo, ngunit nakapanghihinayang lamang sapagkat hindi man lang kami naging gaanong malapit ng aking roommate. (Ano ba naman iyan. Lagi mo na nga lang nakakasama hindi mo pa nakakausap. Anong klase naman iyon hindi ba?)

Hay. Ewan ko talaga. Wari'y may lihim siyang pag-ayaw sa akin na hindi ko naman mabatid kung ano. Ano nga ba? Hindi ko alam. Dati pa ay hinihintay ko na lamang siyang magsalita at kausapin ako, sapagkat kapag kinakausap ko siya'y napapansin kong hindi naman talaga siya interesado. Maikli ang bawat sagot; bitin ang bawat salita. Hindi ko alam. Hindi ko talaga alam. Lunes bago kami umalis ay binigyan ko pa siya ng regalo. (Siyempre, hindi naman ako umaasa na bibigyan niya ako. Sanay naman akong hindi binibigyan ng regalo, kahit malungkot ang ganoon. Kaso kakaiba nga lang sa pakiramdam na magbigay ng isang regalong taos-puso sa isang taong hindi mo naman gaanong kilala.)

Medyo pinakapal ko na nga lang ang pagmumukha ko at in-add siya sa Friendster ngunit iyon lang iyon. Habang nalalapit ang aming paghihiwalay ay mas lalong wala na akong gustong mangyari pa. Nakakasawa namang kumilos na lamang lagi. Nakakatamad. Nakakapagod. Ewan ko. Hindi naman ako ganito. Pero ibang kaso kasi ito ngayon. Ewan ko talaga. maging ako'y hindi ko maintindihan.

Ang saklap nga lamang dahil sa sampung buwan naming pagsasama ay hindi ko man lang siya lubusang nakilala. Maging ang kanyang lubusang pagkamatalino ay kailangan ko pang malaman sa ibang tao. Kahit ang kanyang pagkainis sa akin dahil hindi ko pinapatay ang ilaw tuwing gabi (dahil mas masarap para sa aking matulog na nakasindi ang ilaw) ay kailangan pang iparating sa akin ng iba. Para iyon na nga lang, hindi pa kayang sabihin sa akin? Ewan ko ba. Naaasar ako sa tuwing naaalala ko ang sakit na aking naramdaman nang malaman ko iyon sa isang nagpapanggap na kaibigan. Parang pakiramdam ko'y tinatraydor ako, kahit hindi naman talaga. Ang hindi ko lang talaga maintindihan ay kung bakit hindi niya ako magawang kausapin. Kinakausap naman niya ang iba, ngunit bakit ako pa'y hindi e araw-araw naman kaming nagkikita?

Oo, subalit ang araw-araw na iyon ay laging panahon ng pagtulog, paggising. Iyon lang. Sa pagpasok nga sa aming kwarto ay agad na mahahalatang hindi siya laging namamalagi sa aming kwarto. Tila tulugan lamang ito. Magkikita na lamang kami sa silid na ito kapag siya'y matutulog na, o tulog na mismo. Nakakaasar talaga. Wala man lang akong panahong makausap siya ng masinsinan at makilala siya, o basta ganoon.

Siguro'y dalawang beses lamang kaming nagkasabay na kumain, walang imikan. Noong una kaming nagpagupit ay sabay rin kami, wala ring imikan. Ngunit noong mga unang araw ay maayos naman ang lahat, tila sumusunod sa mga gusto kong mangyari. Nanood kami ng pelikula, at wala rin namang imikan pero ayos lang; nag-usap kami tungkol sa relihiyon at sa mga ganoong bagay; nung isang gabing wala siya'y sandali ko siyang naka-text, nang namali ako ng pag-send ng mensahe't sa kanya nakarating. Ngunit ang ngayon ay hindi na dati. Ang bilis. Nakakabigla, kung tutuusin. Parang unti-unting lumalayo sa akin ang mga alon ng nagmumukmok na dagat.

Naiinis ako sa sarili ko. Naiinis ako dahil hindi ko naabot ang aking mga nais mangyari para sa aking pamamalagi sa dormitoryo na naglalaro na sa aking haraya noong tag-init pa lamang. Akala ko nga'y makakatagpo ng best friend dito, kahit man lang hindi sa katauhan niya.

Nakakaasar. Hindi ko alam kung ano ang dapat gawin. Paminsan-minsan ay nagagawa ko namang kausapin siya, sa tulong ng mga pagtatanong, ngunit lagi na lamang maiikli ang kanyang mga salita, na tila'y nagpapahiwatig na walang dapat umusbong na usapin tungkol roon. Parang bawat sagot ay may nakatagong "Manahimik ka nga" o "Huwag mo akong kakausapin". O 'di kaya'y medyo nahihibang lamang ako?

Naiinis ako dahil hindi ako yaong ma-pride na tao. Lagi na lang nagbabaka-sakali; lagi na lang may pangalawang pagkakataon. Ngunit sa bawat pagkakataon, lagi na lang walang nangyayari, tila isang normal na araw na lang na dadaan at sasagasain ang iyong pantasya.

Sa mga sandaling ito'y naiiyak na ako. Gusto ko nang lumipas ang panahon, makaalis sa silid na ito at makalipat na ng dormitoryo. Pero ewan. Pakiramdam ko lamang ay masaklap sa akin ang pagkakataon at tila wala na akong magagawa upang mabaliktad iyon.

Sa tahanan.

2009-03-11T22:53:00.005+08:00

Ngayong tag-init ay tila hindi na talaga ako makakauwi sa isang lugar na nais kong balik-balikan: ang tahanan. Noong semestral break pa akong huling nakauwi at tila ang huling linggo na lamang ng Mayo ang tanging pagkakataong makauwi ulit ako. Isang linggo lang. Malabo na ring mangyari iyon.

Yakap.

2009-03-09T22:46:00.004+08:00

Yakapin mo ako.

Yakapin mo ako nang walang maliw.

Yakapin mo ako nang buong-buo,

nang may bukod-tanging pagmamahal,

nang walang hanggang pananabik at pagnanasa.

Yakapin mo ako na tila ako'y iyong iniibig,

taong ikamamatay mo kapag naglaho.

Yakapin mo ako nang walang pagsisisi,

walang duda,

walang pagkakamali.

Yakapin mo ako dahil ako'y iyong-iyo.

Yakapin mo ako,

wala na akong pakialam.

Yakapin mo lang ako.

Lamig sa ilalim ng nagbabagang araw.

2009-03-07T18:20:00.002+08:00

May lamig sa ilalim ng araw,

na nag-iinit, nagbabaga.

May lamig sa ilalim ng araw,

at tuyong-tuyo ang bawat kanal,

bawat irigasyon,

bawat lupa,

bawat lalamunan,

bawat puso.

May lamig sa ilalim ng araw,

at lalo pang tumitindi ang apoy na nagliliyab sa mala-impyernong langit.

Ewan ko kung bakit ika'y sensitibo.

2009-03-06T22:03:00.000+08:00

Nakakainis ka naman.

Batid kong mayroong gumugulo sa iyong isipan na hindi ko mawari kung ano.

Ngunit sadyang napakasensitibo mo.

Konting salita, bigla kang masasaktan.

Sandaling maling tono ko lang, maiinis ka naman.

Ewan ko sa'yo.

Pahina.

2009-03-04T23:09:00.002+08:00

Sa bawat pagbuklat niya sa mga pahina ng kanyang libro ay unti-unti siyang naghihina.

Hinihigop siya ng bawat salita, bawat terminolohiya ng paksang pilit niyang iniintindi.

Maya-maya pa'y unti-unti siyang nanghihina.

Lahat ng lakas ay ninanakaw ng aklat, habang siya'y nakahandusay na sa kanyang kama, libro sa kamay.

Pikit ang mata, nadala na siya sa kanyang haraya.

Panaginip na lamang ang bumabalot sa kanyang katawang pagod sa buong araw na pag-aaral.

Baha sa ilalim ng dagat.

2009-03-03T08:54:00.002+08:00

Ako ngayon ay nasa Gonzales Hall, ang main library ng UP Diliman. Kasalukuyan akong naghahanap ng mga lathalain (sa internet) tungkol sa epekto ng pagbaha sa mga hayop at halaman. Hanggang ngayon ay hindi pa rin maganda ang mga nakukuha kong bagay.

Naiinggit ako sa aking roommate dahil mayroon na siyang bagong cell phone. Ako, wala pa rin. Pero sana nga ay mabibilhan na ako pagkatapos ng kalahati ng Marso. Nakakainis lamang talagang maghintay (ng ganoon katagal).

Nakakainip lamang talaga.

Ewan ko ba. Likas na akong naging maluho. O hindi naman talaga sa maluho. Hay naku.

Hikab na naman ako ng hikab.Pa'no ba naman kasi, nagpuyat na naman ako kagabi sapagkat inuna ko pa ang proyekto ng ibang tao kesa sa mga bagay (at marami pa iyon) na dapat kong gawin. Iyon din ang dahilan kung bakit napabisita na naman ako dito sa main library. Nakakainis. Ayoko nang gawin ang mga susunod na pabor na ipapaskil sa pagmumukha ko. Ayoko na. Gusto ko nang matulog ng maaga.

Baka'y hibang lamang ako.

2009-03-02T11:33:00.002+08:00

Kasalukuyan akong nakikinig ng mga kanta ng Sponge Cola sa aking Multiply site. Gusto ko na talagang magkaroon ng bagong cellphone (N79) para lagi na akong makikinig ng musika kahit saan man. (Ayaw kasi akong bilhan ni Papa ng iPod dahil mas mainam daw kapag cellphone na lang.) Ang naging kasunduan namin ni Mama noong Biyernes ay si Auntie na lamang ang bibili ng cellphone gamit ang kanyang credit card at babayaran na lamang nila di kalaunan. Pero - pero - hihintayin pa ni Mama ang cut-off para makatiyempo. E sa 15 pa iyon. Matagal pa. Naku. Naiinip na ako. Sabik na sabik na akong hagkan ang mundo ng musika.
Ilang araw na akong hindi nakapag-internet. Nakakainis lamang dahil walang oneksiyon sa dormitoryo nitong mga araw at may topak pa ang Smart Bro ko. Ay naku. Ewan ko ba. Nagkakasakit pa naman ako nitong linggo. Ayaw ko na. Isang gabi nga'y inisip ko talagang mamatay. Ewan ko ba. Kahit papaano, maayos na rin ako ngayon.

Buhay pa pala ako.

2009-02-27T09:37:00.002+08:00

Kaarawan ngayon ng roommate ko. Nakakatuwa. Mabuti pa siya, may matatanggap na regalo at sangkatutak na mga pagbati. Sa pagkakaalam ko ay wala pa akong kaarawan na may natanggap akong regalo. Nakakainis lamang sapagkat kailangan ko pang mangulit at humingi ng bagay para lamang makatanggap ng regalo.
Laking gulat ko kaninang umaga na buhay pa rin ako. Akala ko ay ikamamatay ko na ang labis na paglamon ng tsokolate. Marahil ay kulang pa ang mga nakain ko.
Nakakainis. Sana naman ay ngayong araw ay may magandang mangyari.

Isang saglit na kamatayan.

2009-02-26T22:49:00.002+08:00

Kani-kanina lamang ay natapos ako sa paglamon ng sangkatutak na tsokolate. Ang nasa isip ko ay mamamatay na ako bukas. Sa sandaling ito, gusto ko nang mawala at maglaho. Nakakaasar lamang dahil hindi umaayon ang lahat ng bagay sa nais kong mangyari. Marahil ay normal lang iyon ngunit nasa sandali na ako na gustong gusto ko nang bitiwan ang lahat ng ito at sumuko, mamatay na lang.

Hindi ko alam kung bakit gusto ko nang bumitaw. Ayoko na. Ayoko na talaga.

Paglubog.

2009-02-25T20:35:00.002+08:00

Unti-unti akong lumulubog,

dito sa aking karagatang

malawak,

malalim,

mahirap languyin.

Unti-unti akong nawawalan

ng patutunguhan,

ng gagawin,

ng tamang pag-iisip,

ng gabay,

ng kaibigan,

ng buhay.

Bawat pangarap ko'y

isa-isang sinisira.

Inuulanan ako ng pagsisisi

at binubuhusan ng luha bawat sandali.

Ginigiba

bawat saglit ng pag-asa.

Unti-unti ako'y

nawawala.

Nawa'y buksang muli

ang langit sa buhay kong sawi.

Sana'y manumbalik,

kulay,

ligaya,

pag-ibig,

pangarap,

lahat.

Sana mamaya'y aahon ako,

kahit unti-unti,

basta lang maligtas ko ang sarili ko

sa paglamon sa akin ng galit na tubig,

ng sakim na karagatan.

Isa kang panakit sa aking ulo.

2009-02-24T21:02:00.002+08:00

Buwisit. Naiinis ako. (Paumanhin sa pagmumura.)

Galit ako. At tila ayoko nang dagdagan pa ang lathalaing ito. Paumanhin.

Isang tula para lamang sa iyo (kung sino ka man).

2009-02-24T20:56:00.002+08:00

Ibigin mo ako, aking mahal

At dadalhin ko sa iyo hindi ang langit,

Kundi, ang katotohanan.

Hindi kita hahayaang masaktan,

kung katotohanan ma'y kasalanan.

Ililigtas kita, ipinapangako ko:

Ako'y magiging iyong-iyo.

Hanggang ngayon ay hindi mo pa rin alam.

2009-02-22T13:08:00.004+08:00

Wala akong maisip. Marahil ay may sakit na naman ulit ako. Gusto ko tuloy kumain ng halo-halo. Iyong hindi lang ganyan ha. Basta 'yung masarap.

Ah, iyan na lamang muna. Medyo masakit na talaga ang ulo ko.

Mali.

2009-02-20T22:24:00.003+08:00

Masidhi ang aking pagkainis sa isang aspeto ng araw na ito.

Wala namang naganap ang kinalamang Wacky Day ng Kalai dito.

Meron lamang akong isang malaking problema.

Gusto kong umiyak.

Gusto kong itulog na lang ang lahat at magising na lamang kapag nasa maayos na kondisyon na ang lahat.

Gusto kong sirain ang kabuuan ko.

Gusto kong mawalang parang bula.

Naiinis ako.

Umagang-umaga ay nasira ang aking camera.

Hindi na bumalik ang lens nito paloob.

Lens error daw.

Epal yan.

TIla ay ayoko na itong ipagpatuloy.

Naiiyak na ako.

Kung pwede lang ibura ang alaala, pagkatao, kabuuan, matagal na akong wala ngayon.

At sana wala na lang ako.

Bakit ka ba iibig sa isang pangarap?

2009-02-19T19:24:00.003+08:00

Hindi ako mapakali. Hindi naman sa ganon. Hindi lang ako makapag-isip ng maayos sapagkat medyo masama ang pakiramdam ko at masakit pa ang ulo ko. Asar. Hanggang dito muna ako. Hindi ako makapag-isip e. ^^

Paligsahan.

2009-02-17T20:27:00.002+08:00

Sa kasalukuyan ay may nagaganap na paligsahan sa kung saan ako naroroon. Kalai Week kasi. Sinadya kong hindi sumali sapagkat magulo ang isip ko sa nagaganap ding paligsahan sa utak ko.

N79 o E51?

Dalawang smartphone ang naglalaban sa aking isip. Hindi ko talaga malaman kung alin ang dapat piliin, kung maganda ba ito, kung hindi ba ako manghihinayang. Malamang nasa punto na ako na ayaw ko nang magkamali pa sa bawat daang tatahakin ko.

Tinawagan ako ni Papa kanina patungkol rito. Nasa mismong shop na sila. Bibilhan na ako. Kaso, mas makabubuti kung N79 ang bibilhin nila para sa akin sapagkat pwede ito sa deferred mode of payment sa loob ng 12 buwan. Sayang nga lang sapagkat tumutok na talaga ako sa Eseries kaya't nag-aalangan pa rin ako sa N79. Pero ayos na rin. Maganda rin naman iyon eh. Sana lang makabili na sila bukas at maipadala na ito ngayong linggo. Hindi na ako makapaghintay. ^^

Natitirang sipi ng karamdaman.

2009-02-15T13:39:00.002+08:00

Hindi ko mawari ang aking nararamdaman. Nakakainis sapagkat mukha akong nilalagnat kahit na hindi ako mainit. Kung baga, iba. Iba ang nararamdaman ko ngayon. Ewan ko ba.

Wala nga rin akong gana. 10 na ako ng umaga nagising at Jjamppong (ganito ba ang baybay?) lamang ang aking agahan/pananghalian. Baka nga kaya medyo masama ang pakiramdam ko ay dahil wala akong kinaing kanin o may carbohydrates.

Mula paggising ay nakatapat na ako sa aking libro sa Biology, iyong librong nilako sa 'min ng aming guro sa Natural Science II na punong-puno ng mga mailng salita. Dagdag pa doon, hindi siya kaaya-ayang basahin. Hindi ako naeengganyong basahin iyon. Sa katunayan, sumasakit pa lalo ang ulo ko sa pagbabasa.

Hindi ko alam ang dapat kong gawin. Pakiramdam ko nga'y nakabitin lamang ang buhay ko sa gitna ng kawalan. Wala akong magawang mabuti. Wala. Walang wala.

Lagot.

2009-02-14T12:58:00.002+08:00

Nabalitaan na ni Mama ang nangyaring riot sa Loverage 3 kagabi, ang concert na nagpauwi sa akin sa dormitoryo ng ala una ng umaga. Nagsinungaling na naman ako, para lamang ay hindi tumaas ang presyon niya kapag mapapagalitan na niya ako. Nakakainis nga lang naman minsan na ang mga magulang ay sobrang nag-aalala sa kanilang mga anak. Hindi naman talaga iyon ang punto ko, ngunit kapag may nangyaring hindi masama sa pinuntahan ay iyon na ang magiging huling araw mo doon. Napagtanto ko nga kanina (habang ako'y naliligo) na paano na lamang iyon kapag tumanda na ang anak na hindi pa nararanasan ang mga bagay-bagay (tulad ng mga kaguluhang nangyari kagabi). Kapag ignorante siya sa ganoong bagay (at malamang ay hindi pa malaman ang dapat gawin), marahil ay isang malaking pagsubok ito kung nangyari ang isang masamang bagay sa panahong siya'y malaya na sa mahigpit na pagkakatali sa pamilya, at may pamilya na. Hindi ba'y nararapat na marami ka nang bagay na mararanasan habang bata ka pa lamang para alam mo na kung paano mo ito hahawakan pagdating ng panahon? Hindi naman tayo habang buhay na nakakabit sa ating mga magulang. Nararapat na tumayo na tayo sa ating mga paa, na wala nang ibang tinutuntungan kung hindi ang lupa. Hindi ba? Nalulungkot lamang ako dahil pakiramdam ko ay masyado nilang kinokontrol ang buhay ko. Mas nakakalungkot pa na ang panandaliang kalayaan ko mula sa pagkakahigpit na ito ay ang kasinungalingan.

Ang buwan sa itaas ng madaling araw.

2009-02-14T01:27:00.002+08:00

Kakarating ko lang mula sa UP Sunken Garden kung saan ginanap ang Loverage 3, isang taunang concert ng UP Fair. Bale, hindi iyon ang tatalakayin ko ngayon, kahit na ang daming naganap.
Sa ngayon, ako lamang ay nakaupo (na halos patagilid na) sa may tapat ng pintuan ng Boy's Wing ng dormitoryo. Binabalak ko ngang gumawa ng bagong blogsite, na siyang sa ngayon naman ay nasa wikang Ingles.At maitataon ko naman siya sa Araw ng mga Puso. Wala na akong kongkretong plano ngayong araw na ito. Hindi ko na nga rin sigurado kung manonood pa ako mamaya ng pagtatanghal ng Boyce Avenue sa SM North Edsa - The Block. Araw ngayon ng mga puso, ngunit sana ay hindi naman iyon nakalaan sa mga magkasintahan lamang. Sana ay ilaan ito sa mga may puso.
Nakakalungkot nga lang kasi nagpalit na nga ng taon ay wala pa rin akong - oo na - girl friend. Nakakaasar. Hindi ko naman kasi alam kung ano ang dapat kong gagawin. May gusto na ako, kaso ngayong linggo lang talaga kami nagkaroon ng maayos na talakayan. Waring nahihiya ako na gusto ko siya. Lingid pa rin ito sa kanyang kaalaman, at sa kaalaman ng karamihan. Siguro ay dahil masama ang naging karanasan ko ukol dito. Nakakainis. Ang sarap isuka ng nakaraan. Natatakot lamang ako sa maaari niyang maging reaksyon kung sakaling malaman niyang may gusto ako sa kanya, na kahit pa iyon ay mahirap nang paniwalaan.
Isa pa, wala pa akong lakas ng loob. Maaaring kaya ko na siyang kausapin ng panakaw, ngunit nahihiya pa rin ako na magsimula ng talakayan sa kanya. Hindi ko pa kasi siya lubusang kilala, marahil; ngunit hindi ba dapat ay mas lalo akong magsimulang kausapin siya? May gusto ako sa kanya, pero paano naman iyon kapag wala naman siyang pagnanasa sa akin? Ano na ang mangyayari? Mabubuwag ba ang aming pagkakaibigang nagsisimula pa lamang? (Tulad na lang rin ng naganap sa pagitan ko at ng aking crush noong hayskul. ) Nakakagambala. May mga katanungang nakabitin sa pagitan naming dalawa at sa aming tadhana. Hindi ko alam. Sana. Hanggang sana na lang kaya? Huwag naman.

Pagsapit ng dilim.

2009-02-12T17:11:00.002+08:00

Ayoko talaga sa pulitika. Lagi na lamang akong may makakaaway kapag napag-uusupan na ang panahon ng pulitika, ang makasalanang pangangampanya, at ang madugong eleksyon. May mga taong maiinis sa iyo dahil hindi nila matanggap ang iyong opinyon. May mga tao namang pipilitin kang baguhin ang pananaw mo. May mga taong makikialam, may mga makikipag-away. Nakakainis talaga. Akala mo ba naman kung naiintindihan nila ang magiging dulot ng ginagawa nila. Nakakainis talaga. (Naulot ko na ba iyon?)
A basta. Nawa'y pagpasensyahan mo ang aking pagrereklamo. Sadyang naaasar lang talaga ako ngayon sapagkat kahit ang pulitika ay nakakasira din ng pagkakaibigan ng mga walang kinalaman dito.

Muling Paghikab.

2009-02-11T21:20:00.002+08:00

Ako'y humihikab muli sapagkat naputol ang aking unang lathalain.
Unti-unti na akong nahuhulog sa kanya. Grabe.
Kanina sa aking klase sa STS ay determinado na talaga akong maging environmentalist at sumali ng UP Haring Ibon sa susunod na semestre o sa summer. Si Carlos Primo C. David kasi ang nagsalita sa aming klase kanina, ukol sa mga ideya at sa kanyang ginagawa paukol sa krisis sa tubig. Isa lang ang masasabi ko du'n. Ang galing.
Sa Malikhaing Pagsulat naman ay nag-ulat kami ni Belle. Parang wala lang iyon, walang kahirap-hirap na ginawa. At nahihiya ako sa ginawa ko noon. Binigyan naman ako ni Will Ortiz ng isang libro dahil naging mahusay raw ang aking ginawang personal na sanaysay, ukol sa pelikulang 100. Ang librong iyon ay tila gabay sa paggawa ng mga personal na sanaysay, Turning Life into Fiction. Ugali naman raw ni Ma'am Will na magbigay ng mga libro sa kanyang mga estudyanteng nakita niyang mahusay sa klase. Kaya hindi lamang ako ang nabigyan ng libro. Nabigyan din ang dalawa ko pang kaklase, ng mga libro tungkol sa kwento sa Latin America.
Nakakatuwa ang araw na ito. Sobra. At plano kong matulog ng maaga (bandang 10.00 ng gabi dapat) para naman makabawi ako sa mga pagpupuyat na nagawa ko. Sana naman ay maging maayos pa rin ang lahat. Sige, magwawakas na ako rito.

Hikab sa gitna ng hapon.

2009-02-11T17:44:00.002+08:00

Naiinis ako sapagkat nagpuyat na naman ako kagabi (o kanina). Mas malala, nagising na ako ng 8.00 ng umaga, kahit na 6.30 pa nag-iingay ang mga cell phone ko. Asar, sabi ko sa aking sarili. Nakapangako na nga pala ako sa mga kasamahan ni Kuya Oyie na sasama ako sa pagkakampanya nila sa 8.30. Hindi naman ako makakahabol no'n, lalo na't sobrang inaantok pa talaga ako. Kaya ayun, humingi na lang ako ng paumanhin at sumang-ayon na bibisita sa kanilang booth mamaya-maya.
Nagbasa muna ako ng Palihan at naligo. Matapos no'n ay lumabas ako upang magbayad ng bayarin sa dormitoryo, mag-withdraw ng pera, magpa-repair ng polo, at 'yon lamang. Bumalik ako sa dormitoryo upang kumain ng tanghalian (kahit na 10.30 pa lamang iyon) at umalis na papunta sa klase.
Binigla ako ni *crush* sa pagsabay sa akin sa paglalakad. Alam ko naman na nasa likuran ko lang siya, pero hindi ko akalaing kakausapin niya nga talaga ako.
'Yan lang muna. Kritikal na ang kondisyon ng baterya ng laptop ko.

Guho.

2009-02-09T13:45:00.002+08:00

Blanko ang isip ko ngayon. Sa katunayan, masakit na naman ang ulo ko. Nakakainis talaga.
Ngayon ay tinitingnan ko na lang ang mga litrato na in-upload ko sa aking Multiply site. Wala lang. Nagbabalak na ibalik ang mga nawawalang nakaraan. Nagbabaka sakaling maging maayos ang lahat sa isang iglap.
Sa panahong ito ay tila hindi angkop ang pamagat ng blogsite ko. Wala akong ginagawa sa ngayon upang abutin ang mataas na kalangitan, ang mataas na pangarap.

Sulok.

2009-02-08T18:46:00.002+08:00

Hindi niya alam kung saan siya patutungo.
Wala siyang mapuntahan.
Lagi siyang bumabalik sa kanyang pinanggalingan.
Tila ba'y mayroon siyang pilit pinupuntahan, pilit tinatakasan.
At sa isang sulok siya namalagi sa pagsikat ng araw.
Bumuhos na ang ulan at wala pa rin siyang magawa.
Nakakulong lamang siya sa isang buhay na miserable.
Hanggang napagtanto niyang ako at siya pala ay iisa.

Hugutin ang pusong pula.

2009-02-07T21:15:00.004+08:00

Ang lungkot ko talaga ngayon. Tipong hanggang ngayon ay wala pa ring laman ang sarili ko. Parang espasyo lamang ang nasa loob ko. Malapit na nga rin pala ang araw ng mga puso. Wala naman akong makakasama sa araw na iyon. Hindi rin magiging mahalaga sa akin. Nakakalungkot nga naman sapagkat hanggang ngayon ay mag-isa pa rin ako. Hanggang ngayon ay hindi pa rin binibigyang sagot ng Diyos ang katanungan, kahilingan ko. Sana naman ay mabigyan na niya ako ngayon ng aking pangangailangan. Nalulungkot talaga ako. Tila ba'y ang puso ko'y hinuhugot palabas upang hindi na ito tumibok pa at upang maging miserable na ako habang buhay. Tulungan mo sana ako.

Paglalakbay sa walang hanggan.

2009-02-07T16:49:00.002+08:00

Ramdam na ramdam ko ang matinding init dito sa kwartong itong punong-puno ng mga computer na naghihintay ng mga taong malugod na gagamit sa kanila upang mag-internet. Malungkot na naman ako, mag-isa, walang makasama. Hindi ko maintindihan ngunit ako lamang ay sadyang nangangailangan ng isang mabuting kaibigan. Hay ewan. Nalulungkot lamang talaga ako.

Ikaw at ako, magkatabi sa harap ng pisara.

2009-02-06T22:56:00.002+08:00

Bigla ko lang naalala ang sandaling panahon na tayo'y nasa harapan ng pisara, magkatabi, noong tayo'y nasa hayskul pa lamang. Hindi ko maipaliwanag kung bakit ayaw mo akong kausapin, kahit na lamang sa sandaling iyon. Hindi ko mabatid ang nais mong ipahiwatig sa iyong hindi pagkibo. Ang nasa isip ko lamang noon ay gusto kitang mahawakan, makausap muli. Isang kahihiyan nga ba ang nagpalayo sa ating dalawa? Gusto kitang tanungin. Bakit ka pilit na lumalayo sa akin ngayong gustong-gusto ko nang mapalapit sa iyo, mapasaiyo? Bakit ba naman ikaw lalayo - sa lahat ng panahon, ngayon pa, ngayon pang nahuhulog na ako sa iyo? Hindi mo ba ako kayang harapin, kahit na wala nang taong nakamasid sa mga kilos nating dalawa? Kung kasalanan mang nahulog ang loob ko sa iyo nang tayo'y malapit pa lang na magkaibigan, sana ay buong puso mo akong mapatawad. Sana ay tumingin ka sa aking muli, magtawanan tayo, maglakad maghapon. Sana ay hindi mo na ako layuan, ngayon pang tunay na tayong magkalayo sa piling ng isa't isa. Sana ay malugod kang sumagot sa mga pinapadala kong mensahe, sapagkat sabik na sabik na ako sa iyo. Huwag mo na sana silang pansinin, mga mapagmasid sa ating paligid, dahil mapapagod rin sila sa pagsubaybay sa ating kuwento. Sana ay maging tayo, tayong dalawa, lalo na't ngayo'y ako'y nangungulila. Yakapin mo sana ako ng mahigpit, dahil ako'y unti-unti nang nawawalan ng pag-asa, naglalaho na parang sikat ng araw sa nagbabadyang gabi.

Alikabok sa hangin.

2009-02-06T18:06:00.002+08:00

Ngayon ay suot ko ang damit na inutang ko kay Pie ng 50 piso para mabili na ito agad. Mr. Snapshot. Hindi ko mawari kung bakit ko pa kailangan talagang umutang para lang mabili ang damit na ito. At sa dulo ng lahat, dumagdag lang rito ang panibagong utang na dapat kong bayaran. Ngunit mas lalong hindi ko mabatid ang 'ito' na aking nararamdaman. Tila ako'y bumubulusok, kahit na lumilipad pataas. Hindi ko talaga maintindihan ang sarili. Tila ba ay isa akong alikabok na patuloy na dinadala ng hangin sa panibagong pook, panibagong pakiramdam, panibagong karanasan. Ngunit wala akong ideya kung saan hahantong ang kahibangang ito. Hindi ko alam.

Ikaw sa aking panaginip.

2009-02-04T19:00:00.002+08:00

Nais kitang makita, mahawakan, mahalikan.
Nais kong ako'y mapasa'yo.
Ngunit kung hindi'y mas nanaisin ko pang maglaho, parang bulang mawawala sa paglayo sa iyo.
Sana ako'y iyong makita, mapakinggan.
Sana lamang ito.
Ngunit kung ika'y mananatiling nasa panaginip lamang,
nawa'y hindi na ako magising
upang makontento habang buhay sa iyong piling.

Sa saliw ng musika ng mga kuliglig.

2009-02-02T23:15:00.002+08:00

Katatapos ko lang kumain: hotdog silog ng Bogchi na inutang ko pa kay Gilbert. Walang-wala na akong pera. Inubos ko ito kanina sa pagbili ng tig-12 na turon habang hinihintay ang aking mga kagrupo sa aming magaganap na debate bukas. Hindi pa ako kinakabahan para doon, kahit na ako pa ang lider ng oposisyon sa gagawing pagtatalo - hindi pa.
Blogger, Plurk, Friendster, Multiply. Habang nag-iisip ako ng idaragdag sa lathalaing ito, tinitingnan ko ang Plurk profile ni Samjhoy (at hindi ko siya kilala) at ang mga larawan sa Friendster account ni Yvyz. Kasalukuyan ring tumutugtog ang 'Salamat' ni Yeng Constantino. Hindi ko naman siya gaanong gusto; nangyari lamang na naka-shuffle mode ang aking media player. 41.74 na ang karma ko sa aking Plurk account. At hindi pa rin mawala sa aking isipan ang pagkawalay. Hay. Nangangailangan ako ng isang matalik na kaibigan. At sa totoo lang, hindi ko pa siya nakikita ngayon. Naku.

Pagsibol ng liwanag sa nagbabadyang dilim.

2009-02-02T22:34:00.002+08:00

Naiinggit ako kay Kuya Christian sapagkat nakatagpo na siya ng isang matalik na kaibigan.
Kelan ko kaya matatagpuan iyon?
Sa mga hindi nakakaalam, matagal na akong nagmamakaawa sa Diyos para doon. Siguro nagsimula pa noong nasa ikalawang taon ako ng sekondarya, nang tuluyan na akong nawalan ng kaibigang "matalik". Ewan ko ba. Ilang taon na rin ang hinintay ko para dito. Hindi pa rin ba ako magkakaroon?
Ay naku. Ang lungkot talaga ng buhay.
Sana nga dumating na siya bukas. O mamaya. Basta. Basta ngayon na.

Dampi ng Pebrero.

2009-01-31T20:04:00.002+08:00

ALERTO: Gusto ko nang magkaroon ng kasintahan. Ngayon na. ^^

Bukas ay Pebrero na. Sinabi ko pa naman sa sarili ko na ang unang araw ng Pebrero ang magiging unang araw ng AKING taon.

At ano naman ang gagawin ko sa bago kong taon?

[Tentative Schedule lamang ito.]

Pebrero 1:
pupunta ng SM North Edsa
mamimili ng mga gamit
titingin ng pwedeng ipang-wacky day
mananaghalian sa Mang Inasal
magsisimba sa Parish of the Holy Sacrifice (dapat unahin ko muna ito hindi ba?)
mag-aaral
gagawa ng mga paperworks

Pebrero 2:
makikipagkita sa mga kagrupo sa debate
mag-aaral
gagawa ng mga paperworks

Pebrero 3:
hindi magdadala ng pitaka
magdedebate sa Sosyolohiya 10
magsusulat ng notes
mag-aaral
gagawa ng mga paperworks

Pebrero 4:
dadalo ng ACLE (Alternative Classroom Learning Experience)
muling hindi magdadala ng pitaka
magsusulat ng notes
mag-aaral
gagawa ng mga paperworks

Pebrero 5:
magsusulat ng notes
mag-aaral
gagawa ng mga paperworks

Ay naku. Pare-pareho na lang. Bahala na nga. Haha. ^^

Tundong.

2009-01-31T15:25:00.004+08:00

Tundong, isang maikling pelikulang malaya ni Liryc Dela Cruz.

Hindi ko siya kilala, ngunit kilala ko yung isang babaeng naroroon sa pelikula: si Marikit Rojas Lizardo (slash.... never mind.) na kaklase ko noong elementarya't hayskul at matagal ko na ring malapit na kaibigan.
Kaninang hapon ay sinabi niya sa akin na panoorin ko raw ito. Hindi naman sumagi sa isipan kong naroon pala siya.
Artista talaga.

Ayon sa kanya, ipinalabas raw ang Tundong sa UP Cine Adarna noong ika-17 ng Enero. Hindi naman kasi ako masugid na manonood doon kaya't hindi ko alam. Nakakatuwa naman.
Nanalo ang pelikulang ito ng Bamboo Award mula kay Kidlat Tahimik at Best Musical Score Nominee, ayon na rin sa nakalagay na impormasyon sa kanilang You Tube site.
Maganda ang pelikula, kahit maikli lamang ito at kahit wala itong ipinadinig na dayalogo. Nanatiling epektibo ang bawat galaw ng mga tauhang hindi ipinakilala. Ngunit sa kabila naman noon ay nakilala naman natin ang isang parte ng pangunahing tauhan.

Ang pangunahing tauhan ay isang babaeng muslim, na tila ba'y ikinakahiya ang pagsuot ng tundong, ang pantakip sa buhok at ilang bahagi ng ulo ng mga babaeng muslim. Marahil ay matatalakay rito ang usapin ng diskriminasyon sa pagitan ng mga relihiyon, lalo na't higit na kapansin-pansin ang mga pamayanang Kristiyano sa isla ng Mindanao. Nakakalungkot ngang isipin sapagkat nangyayari talaga ang mga ganitong sitwasyon sa mga mamamayang Muslim sa Pilipinas. Kesyo ganito, kesyo ganyan. E ano naman? Walang dapat mamuong kaibahan kung ang isang babae man ay may gayak na tundong o wala. Ang pagiging mamamayan ay wala sa kaibihan sa relihiyon, o sa itsura o sa kung ano pa man. Sa totoo lang, wala dapat mamayaning kaibihan.

Saglit lang.

2009-01-28T09:24:00.002+08:00

Kung paano siya dumating sa buhay ko, ganoon na rin lang siya umalis: biglaan.
Nang iwan niya ang kanyang huling tapak sa aking buhay, hindi man lang ako nakabanggit ng "saglit lang!"
Bigla na lang siyang umalis na parang isang bagyong napadaan lamang sa tuyong-tuyo na lupa.
Hindi man lang siya nagpaalam.
Gano'n na lang iyon.
Lumisan siya matapos niya akong pagalingin sa isang sakit na matagal kong pinagdusahan.
Hindi ko alam kung ano ang nais niya pero ako lamang ay nalulungkot.

Umaga sa ilalim ng mga ulap.

2009-01-27T07:17:00.001+08:00

Isa itong pangarap na nais kong mangyari: walang humpay na internet connection.
Ngunit ngayon ay gamit ko lang ang aking Smart Bro Wireless Prepaid. Ay.
Ang sarap sa pakiramdam na makapag-internet ng ganito kaaga. Wala lang. Masarap lang.
Kaso malamig. Hindi ko malaman kung anong nararamdaman ko. Malamig nga lang.

Pagliban sa isang tungkulin.

2009-01-26T22:40:00.002+08:00

Kung Hei Fa Cai!

Ngayong araw ay ipinagdiriwang ng ating mga kaibigang Intsik o Tsinoy ang pagpapalit ng taon sa kanilang kalendaryo. Ang taong ito ay sinasabing taon ng Ox (ngunit nakalimutan ko kung anong klase. Parang earth ox yata.) at medyo maswerte raw ang mga Gemini na katulad ko. Sana nga.

Kaninang umaga ay ginanap ang aming eksamen sa Math 100. Ewan ko. Sumakit nga yung ulo ko dun eh.

Kanina naman ay pumunta kami (ako, si Gilbert, at si Christopher) sa SM Mall of Asia bilang bahagi ng isang reward system. Ngunit naubos nga talagang tunay ang pera ko sa reward system na iyon.

Kahapon kasi ay nag-almusal ako sa McDonald's Trinoma at napabili na rin ako ng librong nagkakahalagang 350 piso. E kakasabi ko lang noon na ang bibilhin ko ay hindi dapat lumampas ng 200 piso. At kakasabi ko lang din noon na hindi ko gaanong gusto si Jessica Zafra. Ngunit ang binili ko ay ang The Flip Reader, inedit ni Jessica Zafra na may foreword pa ni Jaime Augusto Zobel de Ayala.

Sayang nga lang at hindi namin nakita ang naganap na annular solar eclipse kaninang hapon.

Hindi ko na alam. Tila ba isang sakit ang mabilisang pagkaubos ng salapi. Pero dapat ngayong bagong taon, matapos na ang pagpapaliban ko sa bawat tungkulin. Dapat ay nakatutok na ako sa aking mga dapat gawin, sa mga ambisyong pilit kinakamit. Siguro nga ay panahon na ng isang bagong simula.

Baboy sa kawalan.

2009-01-24T10:36:00.003+08:00

Isang baboy sa kawalan ang siyang napadaan sa aking mundo.
Isa siyang baboy na

mataba
maitim
malandi
mayabang
mataray
mapapel
mapang-abuso
mahilig mang-iwan
walang pakialam
walang kwenta.

Ano pa ba ang silbi ng baboy na ganito?
Ang dapat sa kanila,

binabalatan
tinutuhog
kinakatay
hinihiwa sa leeg
binubuksan ang tiyan
sinusunog
nililitson
nilalaga
pinapakulo
tinatanggalan ng mata
inaalis ang batikolon
ginagawang sinigang
sinasahog
pinapatay.

Pasensya na. Batid kong masidhing galit ang naipapakita ko ngayon. Ako lamang ay naiinis sa isang kaibigang lumalapit lamang sa akin kapag may kinakailangan.
Para saan pa ba ang isang "kaibigang"

abusado
nang-iiwan
manggagamit
manloloko
walang hiya.

Ang dapat sa kanya, ewan ko. Baka kung ano pa ang masabi ko. :D

Muling pagtanggi sa init ng panahon.

2009-01-23T09:23:00.002+08:00

Hindi ko mabatid kung bakit ganito ang aking nararamdaman. Tila ba isang malaking kumot ng init ang bumabalot sa aking katawang nanlalamig na.Ako'y tinataklob sa isang espasyong mainit, masakit, mahapdi. Ang mga sugat sa aking balat ay unti-unting napapaso, na para bang preskong karneng niluluto sa isang kawaling puno ng kumukulong mantika. Kulang na lang siguro ay mabuhusan na ako ng mainit na tubig habang ako'y nagugulumihanan. Ayoko na, sabi ko sa aking sarili. Hindi ko mawari kung ano ang dapat kong gawin. Hindi ko matanto kung ano ang dapat isipin. Hindi ko maintindihan ang aking sarili. Hindi ko maramdaman ang pakiramdam na dapat kong maramdaman. Marahil ay nagmimistula akong mainit na aspaltong ibinubuhos sa isang uhaw na kalsada sa tabi ng plantasyon ng isang libong pinya. Baka naman ako ay ang napapasong metal na pilit tumatayo sa ilalim ng araw upang maipakita ang malaking patalastas ng nag-iinit na kape. Para na akong bagang malapit nang maging abo sa pagliyab ng apoy upang maluto ang hinihintay na isang pirasong galunggong na paghahatian ng isang pamilya. Sana naman ay lumamig muli. Nag-iinit ang aking loob. Pakiramdam ko'y magkakalagnat na ako. O 'di kaya'y ako'y bigla na lamang mahihimatay sa gitna ng daan dahil sa sobrang sakit na nararamdaman.

Pera.

2009-01-20T18:57:00.002+08:00

Kung bakit ba ay kailangan pa ng tao ang magkapera, iyan ang malaki kong problema.

Kumbaga, financially challenged ako.
Halos wala na akong pera sa ngayon. Walang laman ang aking pitaka.
Kailangang maghigpit. Kailangang mag-ayos.

Maraming kailangang bayaran.
Maraming kailangang gawin.
Maraming kailang paigtingin.

Kung kahapon (o noong isa pang araw) ay tinamaan ako ng matinding kalungkutan, ngayon naman ay tinamaan ako ng matinding kawalan.

Pakiramdam ko ang sama ko na.

Tatlong damit ang binili ko sa loob ng isang linggo.
Marami rin akong nagastos para sa pagkaing hindi ko naman talaga kailangan.
Basta, marami akong ginastos.
Yun yun.

Ewan ko ba.
Kelangan ko ng tulong.

Paglingap.

2009-01-19T20:07:00.002+08:00

Isa itong pagmamadali sapagkat mauubusan na ng enerhiya ang aking laptop.

Ang tindi. Akala ko kanina ay guguho na ang aking mundo.
Wala akong pera.
Tumambad sa akin ang aking mga utang.
Tumambad sa akin ang mga requirement, eksamen, asignatura.

Akala ko ay mababaliw na ako sa sobrang depresyon.
Ngunit hanggang ngayon ay depressed pa rin ako.
Tila ba'y may nagawa akong isang malaking kamalian.
Isang malaking kawalan ang naganap sa aking buhay.
Ewan ko ba.
Gusto ko nang masabit patiwarik.
Gusto kong magpahinga ngunit wala talaga.

Walang nangyayaring maganda.
Kelangan ko ng isang malaking tulong.

Problema.

2009-01-18T23:37:00.002+08:00

Malaki ang aking problema.
O hindi kaya'y marami akong problema.

Wala na akong pera. (Naghihirap na talaga ako!)
Hindi ko pa nababayaran ang 90 piso kong utang kay Chin Rivera para sa load pang-internet.
Hindi pa ako nakakapagbayad sa kontribusyon namin sa grupo ng aming rehiyon para naman sa naganap na Pasa Fest. [At wala pa akong pambayad sa inyo! XD]
Nakautang ako kay Pie Dellosa ng 50 piso dahil naenganyo akong bumili ng damit sa The Perfect White Shirt.
Malabo akong mapadalhan ng pera ngayong linggo.

Hindi ko na alam ang dapat kong gawin.

Hindi pa ako nakakapagsimulang mag-aral muli.
May eksamen kami sa Nat Sci 2 sa darating na huwebes.
Nalulungkot ako. [sapagkat wala pa rin akong matalik na kaibigan]
Wala pa rin akong nililigawan. [Problema ba iyon? XD]
Hindi ko pa ginagawa ang mga bagay na dapat kong gawin.

Hindi ko na talaga alam!
Kung maaari, tulungan mo ako. Sige na naman o.

Tinta sa hangin.

2009-01-17T00:32:00.002+08:00

Ngayon ay pinipilit kong maging malapit sa 'yo. Sadyang hindi ko alam kung bakit ganito ang nangyayari. Wala akong alam. Pasensya ka na.

Pagbabalik.

2009-01-16T08:59:00.002+08:00

Muli ko na namang binuksan ang aking Facebook at Plurk account matapos ang humigit-kumulang isang buwan ng hindi pagbukas nito. At ngayon, nakakapagod silang i-manage ngunit mukhang ayos lang rin naman. Sayang naman yung mga account ko, hindi ba? Hay naku. May gagawin pa pala ako. Hindi ko pa nasusulat ang aking takdan-aralin sa Matematika. Ano ba naman yan. :D

Bidyo.

2009-01-14T10:02:00.003+08:00

Nakakatuwa naman. Tawa ako ng tawa ng nakita ko ito sa unang pagkakataon.
[Nais ko nga palang magpasalamat sa aking kaibigang si Edward Yee para sa kanyang handag na ringtone nito at sa isa pang remix na inilathala niya sa kanyang blogsite.]
Hindi naman sa dapat ikutya ang naitanghal na Binibining Pilipinas '08, ngunit naging maugong ang kontrobersiya ng kanyang pagkapanalo, lalo na't natatangi siya sa mga manlalahok sapagkat tunay ngang nakakatuwa (o minsan pa'y nakakatawa) ang kanyang pagsagot. Kapansin-pansin ang kanyang mala-carabao english na siya namang naging trademark ng mga Pilipino, pati na rin ang paggamit ng wikang taglish. Maaari na hindi naging maayos ang edukasyong natamasa ni Janina [kahit na UE pa ito, malay natin.] at tila ba'y mahinang repleksiyon lang ito ng mababang kalidad ng edukasyon na natatamasa ng mga mag-aaral sa kani-kanilang mga paaralan, lalong lalo na sa mga remote area. Maaari ding tingnan ang punta ng kaniyang pagiging confident at baguhan sa isang patimpalak. Maaari namang may angking talino talaga siya at natameme lamang doon. Maging ano pa man, nanalo na siya. Hayaan na natin ang naging desisyon. [Total naman, hindi naman siya ang nagrepresenta sa Miss World sapagkat namatay ang kanyang lola noon.]
Beauty with a purpose. Haha. XD

Iritable.

2009-01-13T22:44:00.002+08:00

Naiinis ako ngayon sapagkat sadyang nagbabagal ang aking koneksyon sa internet. Kung anu-ano nang klase ng pagmumura ang nababanggit ko dito sa aking kwarto. Mabuti na lamang ay tulog na aking roommate at malamang sa malamang ay hindi niya ako maririnig.Kulang na lamang ay umiyak na talaga ako dito dahil sa sobrang pagkamuhi. Nakakainis talaga sapagkat magtatalong oras na akong naka-connect sa internet gamit ang aking Smart Bro at mabagal talaga. Puno na nga yung signal nito ngunit mahina talaga yung rate ng koneksiyon. At ngayon lang ito nangyari. At sampung litrato pa lang ng Pasa Fest ang aking na-upload sa aking Multiply site. Nakakaasar dahil sinisira nito ang plano ko. Nagpaload na ako ng sandaan para marami pa akong magawa sa internet! Walang hiya talaga. Naaasar ako.

Sandaling Kapayapaan.

2009-01-12T15:13:00.002+08:00

Iyon ang kailangan ko. Matindi ang aking pagkapagod at marami pa rin akong mga bagay na dapat gawin. Pagkatapos ng linggong ito ay gugustuhin ko nang gumapang at maibitin patiwarik. Ewan ko ba. Susubuikan ko ang reward system na binabanggit ni Gilbert. Matapos ang aking eksamen sa Bio 1 ay mag-iinternet ako kinagabihan para i-upload ang mga litrato namin noong Pasalubong Festival sa aking Multiply site. Kani-kanina lamang ay pinadala ko na ang order form sa universiteeshirts. Sa ika-20 ng Enero ay makukuha ko na ang bibilhin kong iamoble shirt. hindi na ako makapaghintay. :)
Ngunit sa oras na ito ay kailangang kailangan ko talaga ang sandaling kapayapaan. Sadyang napakasakit na ng aking katawan at ang aking ulo ay sumasakit na rin. Hindi ko na alam ang mangyayari sa akin. Ewan ko na ba. Sana nga ay maging maayos rin ang lahat.

Tulirong-tuliro.

2009-01-11T12:34:00.002+08:00

Nakakaasar.
Ako na nama'y nakararanas ng matinding sakit ng katawan: sa bandang likuran at sa mga braso.
Tila ba'y nag-physical fitness test ako. Doon lamang naman yata ako nakararanas ng ganito.
Ngunit ngayon, ako'y tulirong-tuliro. :)
At wala na akong ibang masabi.
Nawalang bigla lahat ng iniisip ko.

Tuliro.

2009-01-11T12:16:00.003+08:00

Nagkaroon na naman ng isang pagtatagpo.
Ngunit ito'y nasa ibang panahon, sa nagbagong persona.
Ito'y pagtatagpo ng dalawang taong nawalan ng alaala.
Siguro nga ay ganoon na lamang iyon.
Matagal na siyang nawala.
At bigla-bigla na lang kaming ipinagtagpo ng tadhana.
Ano naman ngayon?
Nakakatuwa na sana.
Kaso hindi ko na siya kilala.
Hindi na niya ako maalala.
Tila ba nagsisimula kami sa blankong papel,
isang papel na walang simula, walang katapusan;
isang pagkakataong walang nakaraan, walang hinaharap.
Tila ba kami ay nakapaloob lamang sa isang sandali.
Ngunit marahil ay matatawag iyong saglit, sapagkat napakabilis ng mga nangyari.
Wari'y bigla lang kaming magkakilala sa maikling panahong iyon, ngunit walang bukas na nagbabadya.
Subalit hindi naman rin masasabing waring magkakilala kami sa sandaling iyon.
Ramdam ko pa rin ang pagkailang, ang pagbabago.
Ngunit hindi ko naman siya matanto.
Hindi ko maramdaman ang ibig niyang ipaalam.
Hindi ko nga malaman kung may ibig nga siyang ipaalam.
Nakakalito, nakakatuliro.
Pero maligaya pa rin ako sa kahapong laman ng sandaling iyon.
Isa itong bagong pagtatagpo, bagong alaala.
Sana lamang ay dinggin ang aking walang tigil na hiling.

langit at lupa.

2009-01-09T17:44:00.002+08:00

Tila nasira ng isang kapabayaan ang plano ko para sa buong linggo. Iyon ay dahil hindi ako nakasama sa palihan namin kanina sapagkat hindi ko nadala ang aking kongkretong tula. Naaasar ako. Pakiramdam ko'y nawalan ako ng lugar, ng patutunguhan, dahil sa isang ganon. Nakakaasar talaga. Ewan. Gusto kong mabitay patiwarik.

Patak.

2009-01-08T08:21:00.005+08:00

Umuulan na naman dito sa Diliman. Katamaran na naman ang dala ng panahon. Kani-kanina ay sinusubukan kong mag-aral para makapaghanda na sa aking eksamen sa Bayolohiya 1, sa itinaguriang lucky thirteen. Inaantok na naman ako sapagkat 6.30 na ako ng umaga nagising, at hindi na 7.00. Gusto ko lang namang subukang magising ng maaga ngunit ramdam ko ang pagod at ang kakulangan sa tulog. Kulang na kulang yata ako sa lakas. Hindi ko maintindihan. Sa unti-unting pagpatak ng ulan ay unti-unti ring lumalamig ang aking mga kamay. Tila lumalamig na rin ang buo kong katawan. Naiinip na ako. Dapat ay sa ano mang oras ngayong las otso ay dumating na yung manggagawang mag-aayos ng ilaw sa mesa ko. Ngunit hanggang ngayon ay wala pa rin siya. Hindi ko na yata siya maaasahan pa. Nakakinis naman.

Banidoso.

2009-01-07T09:47:00.002+08:00

Ang lathalaing ito ay tungkol sa aking pagkabanidoso o vain. Sinadya kong tanggalin ang aking litrato sa dati nitong kinalalagyan sa aking blogsite para magbigay daan sa limang litratong inilagay ko sa lathalaing ito.
Wala lang kasi akong magawa. At ginagawa ko lang ito para hindi ako makapag-aral. :)